il Giro d'Italia

Spanje Vs. Italie

2011-01-31T18:21:00.019+01:00

Ja, wat zullen we nou eens zeggen Spanje Vs. Italie. Vele verwachten het antwoord al, natuurlijk ITALIE.

Over het algemeen is het zo dat mensen of Spanje of Italie de beste reisbestemming vinden. Beide lijkt bijna onmogelijk, maar waarom. Nou dat hebben wij dus de afgelopen dagen zelf mogen ervaren hier in Sevilla (Spanje). Voornamelijk hebben wij ervaren dat als je ergens bent en de taal volledig niet kent (behalve hallo en dag) het altijd op een moment een beetje minder is in een land. Dus eigenlijk mag je dat niet in de overweging meenemen. Al is het in Italie voor ons toch echt makkelijker communiseren. Dit is zeer makkelijk als je ergens wilt eten. In Italie lusten wij bijna alles en begrijpen we de menukaart en ober, hier snappen we vooral niets van wanneer je uberhaupt mag eten en wat er op de kaart staat. Volkome niet duidelijk, je kan de gerechten nemen als tapas of als een vol bord. Maar als je dan in zo'n tapas restaurant (wat net als een snackbar is in NL) iets wilt bestellen krijg je toch een warboel aan Spaansewoordjes en gebaren. Alsof je echt iets onmogelijks vraagt. Maar goed na veel gedoe krijg je dan uiteindelijk iets op verschillende bordjes, waaruit blijkt dat je toch tapas hebt gekregen. En dan is het uitpluizen wat er dan op de bordjes ligt, nou en daarvan valt niet te zeggen dat het vies is, maar om van deze gerechten nou een heel bord van weg te werken is ook echt niet iets. Om nou te zeggen "dit is een lekker vullende maaltijd" nou nee. Het schijnt dat de Spanjaarden 's middags uitgebeid eten en dan 's avonds na half negen mag je aan de tapas. Overigens is het ons na deze dagen nog niet duidelijk wat ze dan 's middags eten, want alle menukaarten hebben het alleen maar over TAPAS. Eerlijk gezegt zijn onze Nederlandse magen hier niet echt op gebouwd om 's avonds laat nog te gaan eten. Maar goed een beetje aanpassen en 's avonds nog uren naverteren in het bed is dan de enige optie. Duidelijk is dat we dus zitten te zeuren over eten, maar geef toe een top vakantiebestemming is zeker niets zonder lekker eten. Dus wat betreft het eten is Italie voor ons toch echt de winnaar.

Wat zeker niet onbelangrijk is voor een goede vakantiebestemming is het weer, nou en dat is hier in Sevilla echt geweldig. Eind januari en wij zijn bruin, we hebben hier vele uren ons best voor zitten te doen in de meest fantastische parken en pleinen. Wat overigens ook zeker aan te raden is. Met een drankje en wat nootjes uren mensen kijken is hier echt een genot voor je netvlies. Mensen en vooral ouderen gaan allemaal naar de parken of pleinen voor een praatje. Ze gaan gezellig naast je zitten en denken even een goed gesprek met je aan te gaan. Maar helaas communiceren met deze twee Hollanders die alleen maar Spaans kunnen van de liedjes van Bassie & Adriaan, is niet mogelijk. Dan maar een handje en zeggen hoe je heet, zelfs dat vinden de oudjes al fijn. Maar na een half uur schuiven ze toch naar een volgend bankje om daar weer lekker te kwekken met een Spanjaard. Dit is voor ons wel genieten hoe stom het ook klinkt heerlijk in de zon naar mensen kijken. In Italie zie je dit toch echt minder en zo veel pleinen en parkjes hebben ze in geen enkele Italiaanse stad. Dus ja moeilijk toegeven (vooral voor Chris) maar wat dat betreft is Spanje echt geweldig.

Wat ook zeker een pluspunt is van Sevilla is dat het zo rijk is aan geschiedenis en cultuur. In Italie hebben de Romeinen hun stempel op alles gezet en hier in Sevilla is zo veel gestreden om het land dat je in elk gebouw meerdere culturen kunt waarnemen, vooral de arabische. En als je dit nog nooit hebt gezien in gebouwen is dat echt super mooi. Sevilla is echt een top stad om mooie dingen te zien en er zijn hier heel veel winkels en terrasjes. Een nadeel van de terrasjes is overigens wel dat de vele zwervers (voornamelijk alcoholisten) dit ook een goede lokatie vinden om te bedelen. We kunnen zeggen zwervers genoeg hier, naar ons idee trekken de zwervers net als vogels Zuidelijk, want zij kunnen namelijk als enige in deze stad wel Engels, Frans en Italiaans. Maar geef ze eens ongelijk hier is de temperatuur nog een beetje te haggelen in de nacht en overdag is het hier heerlijk warm.

Waarom dan toch Italie als het hier in Sevilla zo mooi en fijn is. Nou komen we toch weer terug op het eten, in Italie kun je twee keer per dag echt een goed en gezonde maaltijd nuttigen en aangezien wij een beetje vakantie Italiaans kunnen is het toch wel prettiger vertoeven. Als je mensen niet begrijpt zoals hier in Spanje komen mensen soms wat kwaaierig over wat misschien helemaal niet de bedoeling is. Maar ja we weten nou eenmaal niet wat ze staan te blaten. Dus onze volgende reisbestemming zal naar alle waarschijnlijkheid toch echt weer Italie worden. En ik kan zeggen ik ben blij dat ik Chris zo ver heb weten te krijgen toch eens met mij naar Sevilla te gaan, want het was echt zeker genieten. Morgen moeten we helaas weer terug naar ons koude kikkerlandje, MAAR WEL MET BRUINE KOPPEN. En vanavond gaan we lekker bij de Italiaan pizza halen. HHHHHmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

Alles best maar een camping starten dat nooit

2010-07-03T12:08:00.023+02:00

Zoals jullie allemaal weten heeft Chris altijd al de illusie gehad dat het gras in Italie groener is. De regels in Nederland is hij af en toe een beetje zat. Ook al regel ik vaak de meeste administratieve dingen. Maar als ik dan vertel over de dingen waar ik tegenaan loop dan heeft Chris vaak de uitspraak "kom we pakken onze spullen en gaan weg, weg uit Nederland".

Nou ben ik niet zo van de spullen pakken en weg wezen, aangezien ik bijvoorbaad heel veel beren op de weg zie. Soms onterecht, maar als het gaat over vertrekken naar het buitenland denk ik toch echt terecht. Wij hebben het eerste deel van onze vakantie namelijk doorgebracht in Noord Italie bij een Nederlands gezin die een camping boerderij aan het opstarten waren. Echt petje af voor Rob en Monique, de eigenaren. Niet voor het feit dat ze hun spullen hebben gepakt en Nederland hebben verlaten, zelfs dat zou ik best kunnen. Nee voor het feit dat ze een camping zijn gestart, met al die Italiaanse regels, normen en waarden. Je zou toch zeggen dat een camping starten in het buitenland makkelijker zou gaan. Nou het tegendeel is waar. Van de verhalen die Rob en Monique vertelde werd ons al snel duidelijk dat je bij het starten van een camping heel veel geduld moet hebben, bij hen zo'n 4 jaar. En nog was niet alles officieel geregeld. Even iets regelen is er echt niet bij. Dit heeft overigens niets te maken met dat je als buitenlander in Italie verblijft. De mentaliteit van de Italianen is gewoon anders dan wij gewend zijn in Nederland. Maar knap van ze dat het ze gelukt is, ik doe hen dit niet na. En Chris heeft van mij de melding gekregen ik vind alles best maar dit nooit.

Maar goed dit even dus over het groene gras bij de buren.

Wij hebben echt top dagen gehad op geitenboerderij camping Viora. Maar weinig campings hebben zulk mooi uitzicht vanaf elke campingplek en het sanitair, pico bello.

Bij aankomst werd ons al snel duidelijk dat Rob en Monique wat stress hadden over de werkzaamheden die nog moesten gebeuren. Wij wisten bij voorbaad al dat er nog wat dingen moesten gebeuren en wij vonden het leuk om een aandeel achter te laten in de vorm van in dit geval Piazza Viora en bestrating naar de douche en wc. Het prachtige natuursteen wat spontaan uit de grond omhoog komt bij het bewerken van het land is geweldig om een terras te maken. Spontaan krijgen je handen ook jeuk bij het zien van deze keien. En zo gingen we dus aan de slag met stenen van wel 20 kilo en soms wel meer. Goed passen en meten maar het is zo mooi geworden. Als dank voor de hulp kregen we heerlijk te eten 's avonds, een borrel en gezelligheid. En mochten we vanaf hun terras genieten van het geluid van bronzige herten die in het ravijn vertoeven. Overigens even nog wat, als je zo'n lap grond koopt in de Italiaanse bergen houd er dan ernstig rekening dat dit met de jaren steeds minder wordt. Dit niet omdat je buren het afpakken, nee hoor dat zal vast niet, nee steeds meer grond verdwijnt bij de bronzige herten in het ravijn.

En zo hebben we eigenlijk ons eerste weekje vakantie doorgebracht. We zijn alleen de camping af geweest om boodschappen te doen in Ceva, maar de uitzichten die we vanuit de auto hadden waren prachtig. Alleen al om de omgeving eens te gaan verkennen moeten we terug maar ook voor de camping en de gezelligheid die Rob en Monique brengen.

Wie heerlijk rustig wil kamperen op een leuke kleine camping met prachtig uitzicht, leuke eigenaren en naar Italie wil rijden moet echt hier zijn. Op de site staat een link naar de camping.

De weg is weg

2010-05-01T21:13:00.009+02:00

Ondanks de zeer slechte nachtrust hier in Trapani doordat er weer (met veel sirenes en lawaai) een mannetje van de grootste familie van Italie is opgepakt, zijn wij vanmorgen vroeg op pad gegaan naar Segesta. Tot onze verbazing was de weg niet alleen niet begaanbaar ook nog eens gewoon weg. Weg is de weg, dus huup huup en onze Pinda is niet alleen een terreinwagen maar ook nog eens een echte 4x4. Door de boeren landweggetjes vervolgden wij onze route naar de tempel en theater van Segesta. Werkelijk weer een fantastische route met mooie plaatjes van landschappen. Zolang je de snelweg vermijd met een Pinda is autorijden echt een feest door deze natuur.

En hoewel wij al vele tempels en amfitheaters hebben gezien was ook deze zeker de moeite waard vooral het teater welke geweldige vergezichten heeft.
Hier hebben we uiteraard dus even een tijdje zonder ook maar adem te halen naar gekeken.

Eenmaal terug in Trapani was het hier nog doder dan voorgaande dagen. Voor de resaurants en het dorp hoef je niet hiernaartoe (het dorp bestaat voornamelijk uit redelijke nieuwbouw). Maar wat bleek de doodsestilte kwam doordat het de dag van de arbeid was. Zelfs Chris zijn bakkertje was dicht. Hij heeft dus vandaag geen les kunnen geven aan de vriendelijke bakkersdame. Dus opzoek naar een restaurant eerdere dagen is het ons niet gelukt om iets fatsoenlijks te vinden en dit is niet omdat we kieskeurig zijn, maar omdat er geen restaurants zijn. Nou ja oké er zijn wel restaurants maar daar verkopen ze alleen couscous, jak. En o, ja ze hebben hier een couscous to go en heel veel ijs en pizza van de vorige dag.

Maar goed om een lang verhaal kort te maken we hebben een restaurant gevonden welke echt fantastische gerechten serveerde, verse vis en pasta's. We hebben heerlijk gegeten en willen onze buuf bedanken voor haar cadeau aan ons omdat we hebben meegeholpen met schilderen van haar dakkappel. Buuf je bent geweldig, we hebben genoten van het eten en de heerlijke wijn.

Il Giro d'ovest Sicilia

2010-04-29T18:28:00.012+02:00

Zo hoort genieten toch te zijn, op vakantie in Italie, heerlijk weer en kern gezond.

Tijdens onze rondreis van twee jaar terug hadden we dit deel van Sicilie overgeslagen, dit lag toen behoorlijk uit de route. Zo bleef er dus nog wat over om een keer terug te komen.

We genieten volop, Sicilie is toch zo anders dan de rest van Italie. We verstaan ze trouwens ook niet echt, raar dialect maar gelukkig leren ze hier tegenwoordig ook een aardig woordje Engels. Als Chris 's morgens bij de bakker brood gaat halen moet hij Engelse les geven en alles vertalen en opschrijven voor de dame. Morgen krijgt ze les drie. Ben overigens wel benieuwd of ze kan lezen wat Chris opkrabbelt. Dit lijkt namelijk over het algemeen meer steno. Zo probeer ik zijn eerste liefdesbrief van 12 en een half jaar terug ook nog te omcijferen. Is helaas nog niet gelukt en Chris ook niet.

Maar goed dat even over de Italiaanse taal.

We hebben al vele prachtige dingen gezien. Hier in de buurt is een geweldig mooi natuurpark waar allemaal leuke baaitjes in zijn waar je heerlijk kan vertoeven. Verder wilde Chris uiteraard ook weer graag naar Corleone aangezien dat bij ons vorige bezoek erg snel aangedaan was. Nou daar gingen we twee uur in onze Fiat Pinda de bergen in. Picknick mandje achterin en gaan met die banaan. Nadat we de hoofdwegen hadden verlaten moest onze Pinda er toch echt aan geloven, we hebben hem omgedoopt tot terreinwagen. Hobbel de bobbel met veel slingerwegen. Maar daar was het verlossende bord met daarop Corleone. Uitstappen snel een cappuccino en op stappen maar op naar het maffia museum wat we de vorige keer niet konden vinden. En wederom net als de vorige keer we stappen 1 stap uit de koffiebar en "shit" weer een wolkenbreuk. De geschiedenis herhaalde zich, dit was precies als twee jaar terug. Nou dan maar een halfuur onder een afdak staan. Toen hield de regen een soort van op. Bij ons vorige bezoek volgde we de bordjes museum net als nu en net als toen kwamen we NERGENS. Mooie boel dus, maar we hebben het weer geprobeerd en de rit ernaartoe was fantastisch.

Vandaag zijn we naar Enrice gegaan een dorp pal boven Trapani. Dit is een erg mooi dorp echt middeleeuws en niet zoals de dorpen hier beneden. Het panorama uitzicht was vandaag adembenemend wat het over het algemeen niet is aangezien het dorp bijna altijd in de wolken ligt. We hadden dus mazzel dat dit vandaag niet het geval was. Na de lunch wilde we graag naar de zoutpannen hier in Trapani waar ook het museum zou zijn. Werkelijk waar het kan gewoon niet Italianers. Wat zou de Italiaanse van Dale van het woord museum maken. waarschijnlijk mag je het woord museum gebruiken om toeristen te lokken. In Corleone is het museum niet te vinden en in Trapani gooien ze een schuur vol met scheppen en kruiwagens hangt er een stel foto's op en tada een museum. Ik mag hopen voor de burgemeester van Trapani dat hij voor dit soort tierelantijn geen lindje hoeft te knippen.

Ach ja we hebben ons kostelijk vermaakt en daar gaat het uiteindelijk om. Zoals jullie waarschijnlijk wel begrijpen hebben we hier dus geen foto's van, dus helaas moeten we jullie teleurstellen met wat foto's van de prachtige blauwe zee en wat andere kiekjes.

Onze oven houdt niet van prei

2010-02-21T17:27:00.006+01:00

Jaren terug toen we nog in de flat woonde had Chris een heerlijke prei ovenschotel gemaakt. Hij smaakte ook goed, maar we hadden nog een restje over. Die legde we weer in de oven zodat we hem de volgende dag weer konden eten. En ja iets dat je niet ziet is snel vergeten zo ook deze heerlijke prei ovenschotel.

Weken later wilde Chris de oven weer gebruiken en wat troffen we daar aan................. Ja hoor prei ovenschotel met schimmel. De lucht die bij het openmaken van de oven vrijkwam zullen we nooit meer vergeten. Deze lucht bleef ook behoorlijk lang hangen in de keuken. Sindsdien wil Chris niets te maken hebben met prei ovenschotel.

Maar ik wel, dus afgelopen vrijdag had ik twee kleine hartige taarten gekocht waarvan 1 met prei, en ja hoor je raadt het vast. We eten denk ik weer de komende jaren geen prei meer uit de oven. Onze oven houdt gewoon niet van prei. Dit keer hebben we hem niet laten wegschimmelen in de oven. Nee dit keer is hij verbrand. En de geur die de hartige preitaart welke is verbrand achterlaat is ook niet echt tof.

Zaterdagochtend was de lucht nog niet uit de keuken en alle geurkaarzen op. En dit keer wilde we niet weer weken worden geconfronteerd met deze preitaart. Dus er zat niets anders op dan flink te poetsen. Na een paar uur schobben roken we nog de verbrandinglucht dus er zat niets anders op dan schilderen.

Inmiddels hebben we geaccepteerd geen prei uit de oven voor ons meer.

HELP ook op de volkstuin is het winter

2010-01-29T16:25:00.008+01:00

Een bezoek aan de volkstuin in de winter geeft je altijd een beetje een treurig gevoel. Het hele tuinseizoen doe je hard je best de tuin er op en top uit te laten zien. Dit geeft mij persoonlijk echt een goed voldaan gevoel.

Elk onkruidje moet het veld ruimen en je geniet van alle heerlijke groenten. Zo'n bezoek aan de tuin in de winter is raar, al die arbeidsuren zijn er niet aan af te lezen. Toch begint het bij mij te kriebelen en mijn handen jeuken. Ik wil weer hard aan de slag, maar het weer laat het echt nog niet toe. De aarde is nog bevroren maar toch zie je in de tuin alweer kleine tekenen van leven. Het duurt niet lang meer, misschien nog een paar weken en dan kan er weer gespit worden. En ook binnen in huis als Chris het dit jaar weer toelaat kan er op tafel voor het raam al snel weer in de kweekbakken gezaaid worden.

au

2009-12-12T20:39:00.005+01:00

Goh die Romeinen hebben goed schoeisel nodig zeg. Vorige week waren dit namelijk mijn beste vrijetijds stappers, waarvan ik dacht dat ze nog wel een tweede winter mee zouden gaan.

NIET DUS.

We hebben net ons laatste avondmaal gehad, heerlijke pizza (net als de rest van de week overigens) gegeten bij het Pantheon. Het was echt weer een super week, helaas denken mijn schoenen daar anders over.

Dagje kunst......

2009-12-12T17:02:00.013+01:00

Vandaag hebben we de top attractie van Rome bezocht "het Vaticaan museum". We zijn geen echte musea fans dus wij richten ons dus altijd op de top stukken, welke we dan in alle rust bekijken. Dit is dus een volledig andere techniek dan de meeste Aziatische mensen. We hebben al menig Aziaat door de stad en musea zien rennen. En bij de attractisch stoppen ze met gillende hielen, spreken de eerst beste persoon die langs loopt aan met de vraag of deze een foto wil maken met hen op de voorgrond en de atractie erachter. Zodra het kiekje gemaakt is geven ze een snelle kleine buiging en zetten het op een rennen op naar de volgende happening.

Nee onze bezoekjes duren en duren maar. Zo hebben wij ook lange tijd staan staren in de sixtijnse kapel, echt prachtig. Helaas kunnen we jullie niet mee laten genieten want foto's maken in deze kapel is niet toegestaan.
Wel hebben we wat kiekjes van het prachtige werk van Rafael uit de Rafael kapel. Zodat jullie toch nog een beetje kunnen mee genieten.

Zoek de verschillen...........

2009-12-12T16:51:00.007+01:00

Wat is het verschil tussen deze bonnen.
Nee, niet de inhoud deze betreft namelijk beide twee cappuccino.

Rare jongens die Romeinen

2009-12-10T21:19:00.007+01:00

Rome is weer in rep en roer. Wat er nou weer aan de hand is is ons echt onbekend, maar op elke hoek van de straat is er politie te vinden. En dan hebben we het niet over de gewone stadswacht, nee de echte zware jongens met helmen, wapens en vooral veel knuppels.

Onderweg naar het forum stonden we wel ineens oog in oog met een groep demonstranten, maar om deze nou bedreigend te noemen.

Ondanks het hoge ambtenaren gehalte op straat werd het klagen bij de klaagmuur van de Romeinse mannen gewoon toegestaan.

Het gewone leven in Rome is weer begonnen

2009-12-09T20:09:00.010+01:00

Maria (nogsteeds die van Jozef) heeft haar bevlekte ontvangenis gisteren gehad. En de zwaar opgemaakte Italiaanse vrouwen met hun heel veel oudere partner (welke alle tassen mogen dragen), zijn weer even van de Prada en Gucci ziekte genezen. Kredietcrisis m'n reet, niet hier in Italie.

De Romeinen zijn weer aan het werk, alles is weer gewoon Rome. De straten zijn weer heerlijk toegankelijk en de koopziekte van de Romeinse vrouwen is weer tijdelijk bedaard.

Tijd voor een bezoekje aan de Sint Pieter, helaas houdt de Paus zich niet zo aan de audientie tijden welke in het Capitool staan. Dus "geen bedankt voor die bloemen", niet erg beleefd van hem. Maar ach nog een blik van hem op de lens van mijn camara had het toestel vast geen goed gedaan......

Als iemand ooit nog eens van plan is om naar Rome te gaan adviseren wij deze tijd van het jaar. Er staat nergens een rij en zelfs in de Sint Pieter en op de koepel is alles heerlijk rustig en toegankelijk. We hadden zelfs nog tijd over vandaag om de Engelenburcht en Santa Maria del Popolo te bezoeken. Overigens is de Santa Maria del Popolo ook echt een tip hier hangt een prachtig schilderij van Caravaggio.

Onderstaande foto is trouwens een kunstwerk van een aanstormend talent signore Dellechiae.

YES

2009-12-08T18:11:00.005+01:00

Eindelijk we hebben hem gezien de held van Italie...............

Wie kan nou zeggen dat gewoon per toeval ineens de Paus langs je rijdt. NOU WIJ ;-)

Oh oh wat een straf

2009-12-07T16:56:00.007+01:00

Hier even een fijn klein voorproefje van een blokje om in Rome deze middag.
Ons Appartement is echt top, al moesten we uiteraard wel wat geduld hebben eer dat de huisbaas arriveerde. En ook de reis hiernaartoe is zeer goed verlopen. Alle straten zijn vol met mensen en het is hier heel erg druk, morgen is het een nationale feestdag. Het heeft iets te maken met Maria (je weet wel die van Jozef).
En in het bij zijn van de paus plaatsen brandweerlieden een krans op het beeld van Maria hier bij Piazza di Spagna. En laten wij daar nou net om de hoek zitten. Druk, druk, druk, je kan nu al over de hoofden lopen. Erg leuk, maar een mooie gelegenheid voor ons om vanavond de andere kant uit te lopen en de toerist te gaan uithange.
Lieve groetjes uit het warme Rome.

Grootgrondbezitters

2009-11-01T17:07:00.014+01:00

Vanaf heden kunnen wij jullie mededelen dat wij grootgrondbezitters zijn geworden op de volkstuin. Wij zijn nu goed voor 200 m2.

Volgend seizoen zal dus nog meer groente en fruit brengen. Afgelopen seizoen was een groot succes en voor ons is het seizoen nog niet beëindigd want de winter groente staan er nog prachtig bij. En onze eigen boerenkool smaakt heerlijk. Eigenlijk hadden we dit jaar geen dingen die mislukt zijn alles groeide prachtig en smaakte dus naar meer, vandaar dus ook een grotere tuin. Eens kijken of we nu wel zelfvoorzienend kunnen worden.

Hier nog een kleine impressie van de successen en een foto van ons nieuwe stuk grond.

Het zweet staat nu al op m'n rug

2009-08-06T18:59:00.006+02:00

Wie wil mij helpen om mij veel tijd en energie te besparen in de toekomst.
Veel mensen zijn inmiddels op de hoogte van de extreme bijensterfte in Nederland en vele andere landen. Bijensterfte betekent voor mij dat ik in de toekomst mijn eigen groenteplanten zelf met de hand moet gaan bestuiven. Nou daar heb ik dus even geen zin in.
Dus lieve vrienden bespaar mij in de toekomst veel tijd en energie en teken met mij mee op www.petities.nl/petitie/stop_de_bijensterfte/
En doe dit niet alleen voor mij, maar ook voor jezelf en denk aan alle groentes en fruit dat je nu voor een redelijke prijs eet. Dit kan zomaar eens zonder de bijen twee keer zo duur worden, omdat er dan met de hand bestuift moet gaan worden. En denk vooral aan de natuur al die mooie bloemen en planten hebben de bijtjes hard nodig.

Lang leven de volkstuin

2009-07-24T13:35:00.015+02:00

Vaak word ik uitgelachen door mensen dat ik een volkstuin heb. Maar wie lacht het laatst MOI.......

Kijk maar eens naar al het moois dat wij van onze volkstuin oogsten en waarvan wij heerlijk eten. Alleen dat stukje vlees missen we nog bij onze maaltijden, dus het plan om schapen en kippen te houden op het balkon moet toch maar eens uitgewerkt worden.

We hebben ons aangemeld bij de bejaardensoos

2009-06-27T19:43:00.015+02:00

We hadden al een volkstuin en nu ........................ ja dit is het toppunt, we hebben een caravan.

Als twee jonge mensen gaan wij straks gezellig tussen de bejaarden op de camping staan.

Het oude beestje dateert uit 1988, maar is nog tiptop in orde. En wij zijn er reuze blij mee.

Alle luxe zijn aanwezig:

een droog bed

een badkamertje met wc

een keukentje

heel veel bergruimte

en zelfs een antenne (geen flauw idee of je daar in deze tijd nog iets aan hebt)

We kregen zelfs de hele inboedel van de verkoper erbij, niet dat deze erg fantastisch is, maar goed daar weet de kringloop vast wel raad mee.

Nu kunnen we eindelijk naar Bretagne en Normandie wat we zeker al 5 jaar uitstellen vanwege de vele regen die er schijnt te vallen. En ja wij hebben altijd regen op vakantie, dus zeker in Bretagne en Normandie.

De oogst is begonnen

2009-06-19T23:29:00.010+02:00

Het is inmiddels een tijdje geleden dat ik een stukje op de site heb geplaatst. Dit uiteraard niet zonder reden. We waren namelijk op vakantie en ik kan je zeggen het was weer heerlijk. De eerste week hebben op uitnodiging van Ton en Marian doorgebracht in een luxe villa in de Toscane samen met Bob, Suus en Jeroen. Het was werkelijk te mooi en te luxe voor woorden. Met zijn zevenen hebben we een fantastische week beleefd. Na deze week zijn met de tent naar Zuid Frankrijk gegaan. Ook hier hebben we zeker van genoten, maar een tent is toch echt andere koek dan een luxe villa. Maar goed dat mocht de pret niet bederven. We hebben veel moois gezien en onze tent is weer flink op de proef gesteld door zeer harde regenval. Ook dit keer heeft de tent ervoor gezorgd dat onze spullen droog bleven. Gelukkig hebben we niet alleen regen gehad, maar toch bleef het in Zuid Frankrijk wel erg wisselvallig. Na nog ander halve week in de tent te hebben doorgebracht zijn we weer huiswaars gegaan. Vol verwachting van onze moestuin moesten we natuurlijk weer snel op het land aan het werk. De tuin is werkelijk prachtig tijdens onze vakantie had het duidelijk genoeg geregend hier in Nederland. Het oogst seizoen is geopend. Onze tuinoppas heeft onze eerste aardbeien oogst opgesnoept en wij hadden gelukkig nog wat restjes. Maar niet getreurd de rodebessen zijn nu rijp en vandaag heb ik weer anderhalve kilo geplukt. Inmiddels groeien er zelfs rodebessen uit onze oren. Vanaf volgende week kunnen we beginnen met de courgettes. Het ziet er zelfs naar uit dat we de komende twee maanden niets anders dan courgettes gaan eten. En ook de aardappels zijn op de goede weg. Heerlijk weer al die verse groente en fruit van ons land.

Vakantiekiekje

2009-04-07T19:03:00.010+02:00

Een jaar terug waren wij heerlijk aan het genieten van onze reis door Italië. En tot onze verbazing hebben we vandaag via de aangetekende post uit Florance onze laatste vakantiekiekje ontvangen.

Echt een top foto, uiteraard hebben we voor onze weblog om fraude te voorkomen de foto iets bewerkt. Maar helaas bevatte de envelop niet alleen deze foto, nee een dikke boete van 98 euro voor rijden door Florance. Nou waren wij zeker wel op de hoogte van het rijverbod in Florance, alleen is parkeren in Florance echt een regelrechte ramp. Overal in Italië is het rijden en parkeren echt geen probleem, echter Florance is anders. Zelfs rijden en parkeren in Rome is een koudkunstje. Florance heeft andere verkeersregels, je mag er net als in Rome niet de binnenstad inrijden, maar in Rome spreken de verkeersborden voor zich. In Florance gebruiken ze geheel vreemde verkeersborden met heel veel tekst. En ja helaas is ons alleen huis tuin en keuken Italiaans bekend. De tekst op deze zeer beschreven grote borden was ons dus een raadsel. En ja parkeren was ook een ramp. Dus TomTom aan met als eindbestemming een parkeergarage en zo ook snapt TomTom niets van deze borden. Wel echt hartelijk van de Florance politie dat de toeristen na 333 dagen een vakantiekiekje thuis gestuurd krijgen.

Gelukkig waren wij beide niet erg weg van Florance dus naar alle waarschijnlijkheid is dit het laatste kiekje uit Florance, geniet er dus maar extra van.

Als laatst willen wij jullie nog een tip & trics geven. De tip luidt krijg je aangetekende post van Credit Division, niet aannemen kost je alleen maar geld. Hier dan de trics, ontvang je je boete 360 dagen na overtreding, dan is de boete niet rechtsgeldig volgens de ANWB rechtshulp. En overnacht je in Florance en moet je dus wel de binnenstad in ivm je bagage zorg dan dat je de parkeerbon hebt en dat het hotel je aanmeld bij de politie als bezoeker, zo krijg je ook geen boete.

Lente kriebels

2009-04-03T22:07:00.012+02:00

Nou de lente kriebels zijn op en top aanwezig. Zo ook bij onze zeer aardige tuinbuurman Arie. Echt een geweldige kerel, onze Arie onderhoudt ongeveer 4 tuinen op de volkstuinenvereniging en is er dus echt elke dag te vinden. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat is hij druk in de weer om alles keurig en netjes te houden. Wel heeft hij een op sessie voor onkruid bestreiden, uiteraard op de natuurlijke wijze. Als je zijn fiets ziet staan maar hem zelf niet ziet zit hij zo'n 2 meter diep om net dat ene worteltje van een heremoes of zevenblad te vinden.

Deze man beleeft zelf zo'n plezier aan onkruid dat hij van de week Marian erop wees dat onze tuin er prachtig uitzag, maar die zevenblad in onze bloementuin die moest er nu toch echt eens uit. En ja als Arie je op iets wijst dan moet je dat maar snel oplossen. Zo ging Marian dus keurig op de knietjes voor de zevenblad. Gelukkig is Arie zo sportief dat hij dan ook zijn mauwen opstroopt om een handje te helpen. Vanwege de drukke agenda van Marian droop ze na een paar vierkante meter huiswaarts. 's Avonds gingen wij eens kijken of we nog wat konden doen, maar die Arie die heeft gouden handen en een stenen rug en hij had onze hele bloementuin al onderhanden genomen. Alle zevenblad WEG, echt fantastisch. Er stond keurig een bordje in de grond met daarop beschreven wat wij nog konden doen.

Vandaag gingen we weer een bezoekje brengen in de tuin en tot onze verbazing had Arie weer in onze tuin huis gehouden. Duidelijk dat hij weer zijn arbeidsuren heeft doorgebracht op onze tuin, die ligt er namelijk nu net zo netjes bij als zijn tuin, echt alles keurig aangeharkt. En zelfs van alle planten die in de zevenblad tuin stonden zijn alle wortels zorgvuldig uitgespoeld zodat er echt geen enkel worteltje van een zevenbladje er nog in kan zitten.

Werkelijk waar onze Arie is echt een HELD.

De werkzaamheden zijn weer gestart

2009-03-16T20:52:00.009+01:00

Voorzichtig laat het voorjaarszonnetje zich weer af en toe zien. Echt geweldig, ik voel weer dat ik leef en ik durf weer, al is het nog erg schichtig naar buiten te gaan. Binnenshuis was ik al wel bezig me voor te bereiden op de eerste voorjaarskriebels.

Maar met het prachtige weer van afgelopen weekenden verplaatsten de voorbereidingen op het voorjaar zich naar buiten. Op naar de volkstuin, samen met onze tuingenoten en bewapend met een spade en een riek gingen we vol met nieuwe energie aan de slag.

Ton en Chris zijn druk geweest met het ontruimen van het terrein en na twee aanhangwagens vol troep waren ook zij klaar om te beginnen met het opbouwen. Zo hebben ze een prachtig nieuwe compostplaats gemaakt en ook onze toekomstige sla plantjes krijgen straks een prachtig plekje.

En de dames mochten spitten, de nieuw opkomende zevenblad opsporen en om niet te vergeten de rabarber beschermen tegen al het geweld dat de mannen op de tuin hanteerde.

Doorweekt van het zeet en veel pijn aan ons lijf maar zeer voldaan hebben we afgelopen weekend de klus geklaard. De poep ligt weer op het land en alle looppaden zijn weer aangelegd.

Helaas waren de handen te pijnlijk om het eindresultaat te fotograferen, dus de foto's van het resultaat volgen nog. Maar tot die tijd hier dan de foto's van de tussenstand.

Honey, I'm home

2009-02-24T20:29:00.003+01:00

Bijna een jaar terug waren we druk aan het onderhandelen met vrienden en familie. We zochten namelijk een tijdelijke onderdak voor onze huisdieren. Ja tijdelijk voor 2 maanden zodat wij lekker met de tent door Italië konden reizen. Onze Bruine en Zwarte waren zeer welkom bij de opa en oma van de poesjes. Maar onze Babs dat was een ander verhaal. Niemand voelde zich erg geroepen om voor onze chinchilla te zorgen. Arm klein beestje met zijn o zo verschikkelijk grote kooi, 2 maanden geen eten dat zou hij niet overleven.

Dus op de knietjes dan maar bij vader en moeder. Gelukkig waren zij bereid om niet alleen de zorgen voor de poesjes op zich te nemen maar Babs mocht ook komen logeren. Wel onder de voorwaarde dat we hem ook weer kwamen ophalen bij thuiskomst uit Italië.

Prima geen bezwaar, dus zo had ook Babs gelukkig een onderkomen en konden wij zorgeloos op reis. Tijdens onze correspondentie met het thuisfront merkte we dat de opa van de poesjes een band begon te krijgen met onze Babs. Ook werden wij ineens geconfronteerd met een naamswijziging Babs werd Kees. En opa maakte ineens foto's van Kees die in de woonkamer werden neergezet.

Bij thuiskomst uit Italië merkte we dat Kees niet meer terug zou keren bij ons thuis. De band tussen opa en Kees had zich zo ontwikkeld dat het hartverscheurend zou zijn als wij daar tussen zouden komen.

Babs bleef dus Kees en Kees en opa zijn dikke vriendjes.

Toch heeft opa af en toe de kriebels en vertrekt hij met oma naar de camping bij Parijs. En zijn wij de tijdelijke oppas van Kees. Toch is Kees dan zo alleen in het huis dat we dit keer hebben besloten dat Kees maar weer tijdelijk in het ouderlijk huis moest komen logeren. Zo hebben we afgelopen weekend Kees maar weer tijdelijk verhuisd. En heeft hij weer de tijdelijke naam Babs. Babs heeft het goed naar zijn zin en ook in het ouderlijk huis zijn de rozijntjes lekker. 's Avonds gaat Babs aan de wandel in de woonkamer en moeten de Bruine en Zwarte op de gang en mogen ze door het raampje kijken naar hoe Babs onze meubels sloopt.

Toch bewaren we een kleine afstand, want ja dit logeerpartijtje is toch echt tijdelijk.

Transseksueel

2008-11-14T20:31:00.009+01:00

Onze lieve Zwarte is weer thuis en wij vieren feest want we zijn zo blij dat hij weer lekker naast ons op de bank ligt. Toch is het anders als voorheen...........

Ik zal even uitleggen voor de mensen die even het idee hebben dat ze het even niet kunnen volgen. Onze Zwarte heeft zijn gehele leven al problemen met blaasgruis, op zich niets ernstig behalve als je als kater zo klein geschapen bent als Zwarte. Zo kwam het vaker voor dat we 's avonds laat een bezoekje moesten brengen aan de dierenarts, aangezien de boel bij de Zwarte dan verstopt zat. En ja geen doorstroom betekend kans op vergiftiging van de nieren.

Zo zaten we vorige maand weer bij onze grote vriend de dierenarts, die ons toen vertelde dat hij toch wel erg geschrokken was over de grote van het apparaat van de Zwarte. Ook de kansen op daadwerkelijke vergiftiging wordt steeds groter, dus wat nu. Gelukkig is er voor katers die met dit probleem lopen een oplossing. Namelijk een operatie met als consequentie dat een gecastreerde kater zijn allerlaatste manlijkheid moet afstaan. En ja je leest het goed we hebben het niet over castreren, want dat was Zwarte al, nee ik bedoel dat allerlaatste " zijn kleine worm".

Met een zeer grote brok in mijn keel en een omgedraaide maag heb ik dus dinsdag onze zeer trotse kater naar de dierenarts gebracht en heeft de dierenarts de operatie uitgevoerd. Vrijdag mochten we onze poes Zwarte weer ophalen. Zwarte heeft de operatie als een echte kater doorstaan, maar is uit de operatie wakker geworden als poes. Gelukkig gaat alles goed met Zwarte en hij oh nee zij ligt lekker op de bank te genieten van alle knuffels die ze van ons krijgt. Wel draagt ze een zware urine lucht met zich mee doordat ze de afgelopen dagen een catheter had en ze zich niet kan wassen. Want ja bij een operatie hoort een lampenkap op je kop. Wat alles nog vervelender maakt voor Zwarte.

Eenmaal thuis aangekomen hadden we even een groot conflict met Bruine. Zij had zo iets wat is dat voor een stink lampenkap, die ken ik niet. De Bruine vond het allemaal maar rare boel en had niet het idee dat haar broer weer thuis was, ruzie maken was dus even de beste oplossing voor deze rare situatie. De tijdelijke oplossing tot de Zwarte weer normaal ruikt en van die rare lampenkap verlost is logeert Bruine dus even bij Bril en Rok zodat Zwarte even rustig kan revalideren.

En ja eerlijk gezegt heeft de Zwarte zich nooit echt gedragen als echte kater en het staat de Zwarte beter om door het leven te gaan als een vrouwtje. We hadden altijd het idee dat Zwarte een beetje een homo was maar nee dat was het niet hij en nu zij is gewoon onze lieve transseksuele Zwartje.

Bloed, zweet en tranen..................

2008-10-26T17:51:00.011+01:00

Nou het is eindelijk zo ver hoor. Morgenochtend mogen we weer douchen en kunnen we weer fris aan het werk gaan.

Het eindresultaat mag er zeker wezen en we zijn blij dat de klus geklaard is. Er moeten nog wel wat kleine dingen gebeuren zoals de douchestang monteren, schilderen en nog heel veel poetsen.

Maar hier een kleine impressie van onze kleine maar zeer mooie badkamer.

Overigens willen wij iedereen bedanken waar wij de afgelopen twee en een halve week hebben mogen douchen, wassen en eten.

Welke idioot heeft verzonnen dat we een nieuwe badkamer moesten

2008-10-19T10:12:00.011+02:00

Even een leer moment voor iedereen die dit leest. Bij een badkamer verbouwen denk je dat het enige vervelende is dat je niet kan douchen. Inmiddels kan ik wel zeggen dat dit zeker niet het enige vervelende is. Zeker voor een loner als ik, is deze verbouwing een ramp. Op elk moment van de dag zijn er mensen om je heen, of je nou thuis of op het werk bent overal mensen. En als de klusjesmannen er niet zijn dan nog steeds mensen om je heen, want ja per slot van rekening wil je toch even ergens gaan douchen.

Het voordeel is wel dat mensen niet kunnen zeggen dat ze me al zo lang niet gezien hebben. Want elke dag klop ik ergens aan met mijn handdoekje over de schouder met de vraag "zou ik even mogen douchen".

Wel is mijn verwachting dat ik na de verbouwing mijzelf tijdelijk ga opsluiten in huis om eens flink te gaan stoffen, te knuffelen met de poesjes die nu bij Bril en Rok verblijven en om even te vluchten voor alle mensen.

Maar goed even terugkomend op de verbouwing. Inmiddels zijn alle muren gestuukt, is de vloer gestort, zit het plafond erin en is al 1 muur betegeld. En de jongens zijn nu bezig om de overige muren te betegelen. Overigens zijn het keurige beleefde jongens die zeer secuur werken, dus de badkamer zal zeker prachtig worden. De verwachting is dat we eind deze week het eindresultaat mogen aanschouwen, kunnen genieten van een heerlijk warme douche en de rust in huis.

HELP, mijn man wil een nieuwe badkamer

2008-10-11T10:30:00.014+02:00

Even ter leedvermaak, hier een kleine update van de werkzaamheden deze ochtend en de zooi waarin ik mij moet vermaken zonder water. En ik als wereld zeikerd nummer 1 heb als eerste levensbehoefte een WC. Tevens lopen we tegen nog wat bouwkundige punten op. Maar meer daarover later.

Onze prachtige badkamer

2008-10-07T20:50:00.009+02:00

Eerder was te lezen dat wij eindelijk onze badkamer per 1 september zouden verbouwen. Nou het is nu 7 oktober en sommige mensen willen nu wel eens zien hoe onze badkamer er nu bij staat.

Ik zou zeggen aanschouw de foto's en hopelijk zegt dat even genoeg. Het resultaat mag er wezen, vinden jullie ook niet? Wij hebben bewust voor een oud en teak gekozen, dit pas namelijk goed bij ons huis. Ons pronkstuk is hierboven aan de pagina te zien, de wastafel mooi oud model

zonder tierelantijn en functioneel. Het plafond hebben we lekker ruim en open gelaten tot het dak, dit geeft een mooi ruimtelijk gevoel. Verder zijn de balken onbewerkt, wij houden van onbewerkt hout. En tijdens de verbouwing kwamen we erachter dat we wandtegels ook maar onzinnig vonden.

Niets te klagen en we zijn erg content met het eindresultaat.

Er is alleen één nadeel. We hebben lekkage zie foto met handdoek. Er gaat altijd wat mis met een verbouwing en zo ook bij ons dus. Maar ach beetje watervatste ducktape + een handdoek en het probleem is weer opgelost. Niets aan de hand dus, het was toch maar de afvoer van de wasmachine boven op zolder en de wasbak op de slaapkamer. Ach dan doen we toch een handwasje in onze mooie nieuwe badkamer. En zo kom je erachter dat een wasmachine ook maar een overbodige luxe is.

Back to basic dat vinden wij toch het mooist.

Het leven op het land

2008-09-08T20:15:00.008+02:00

Het leven op het land kent grote verschillen tussen mensen en ideeën. Zo vind je op onze volkstuin de wonderdokter Mr. Mustafa, met zijn zelfgekweekte genotsmiddelen. Deze worden tactisch gekweekt uit het zicht van de beheerder. Zie ook www.daantjedebioloog.blogspot.com/2008/08/mr-mustafa.html

Andere willen graag weten wat er gebeurt als je de natuur aan zijn lot overlaat, deze mensen hebben de grote verwachtingen dat ze nieuwe planten soorten zullen ontdekken. Dit is een voorbeeld tuin uit zo vele, echter is deze tuin van een collega van mijn moeder. Mijn verwachting is dus dat de eigenaar van deze tuin gewoon een te goed hart heeft en al haar aandacht aan de bewoners van Valckenbosch geeft. En dus simpelweg niet de tijd heeft om deze woeste boel aan te pakken.

Er zijn meerdere tuinders met een groot hart of een obsessie op ons complex. En dan doel ik maar op één bijzondere tuinder(ster). De gebruiker van onderstaande tuin is ons niet bekent. Maar ik ga er vanuit dat deze persoon een hele grote familie heeft dat graag op bezoek komt om een kopje of eventueel een hele pan pompoenensoep.

Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik een saaie tuinder ben, gelukkig beheer ik de tuin niet alleen, dus niet alle schuld kan in mijn schoenen worden geschoven. Nou ja wij zijn dus de saaie simpele tuinders, wij kweken geen genotsmiddelen, nieuwe planten rassen of experimenteren met pompoenen.

Nee wij zijn maar standaard tuinders, wij zitten dagen te turen naar onze maïs, prei, boerenkool, frambozen, zonnebloemen, bramen, tuinbonen en bloemen. En kijken geduldig of onze groene pompoen en meloen die veelste laat zijn geplant nog iets gaan doen. Maar toch kan ik zeggen dat ik hier lol in heb en op één of andere manier blijft het leuk om geduldig te wachten wat we deze herfst te eten zullen krijgen.

2 jaar later

2008-08-12T19:39:00.011+02:00

Op 1 september 2006 kregen wij de sleutel van onze fantastische woning, ons droomhuis met maar 1 ruimte die ons niet beviel. Nu twee jaar later hebben we eindelijk de zin, het geld en de handen gevonden die ons gaan helpen om ons huis perfect af te komen werken. We hebben het hier over onze badkamer. Elke morgen als we onder de douche staan worden we blootgesteld aan zeer gevaarlijke taferelen. Met een slaperig hoofd moet je eerst een zitbad instappen wat na een beetje zeep spekglad is en dan nog maar te zwijgen over de zeer interessante gassen die we in dat hok inademen. Wij kweken namelijk op ons plafond door gebrek aan ventilatie bizarre nieuwe paddestoelen waar Daan de bioloog trots op zou zijn. Tevens laten delen plafond het afweten zo kan het zijn dat je de douche verlaat met stukken stuc en verf in de haren.

Maar gelukkig komt daar dus een einde aan 1 september komen de hulptroepen ons uit deze situatie redden. Toch gaat het niet vanzelf, er dienen keuzes gemaakt te worden zoals wat voor een tegel moet er op de muur en op de vloer en dan welke kleuren. Met strakke budget afspraken uiteraard gemaakt door Maria is er gelukkig geen ruime keuze tot overbodige luxe. Tevens is onze badkamer zo klein dat te veel geld in zo'n bezemkast steken zonde zou zijn. Door de beperkte ruimte en toch een aantal wensen van de badkamer bezoekers waren we genoodzaakt om wat speurwerk te doen naar kleine wastafelmeubels. Deze zijn er uiteraard gewoon bij de badkamer specialisten welke wij juist niet kunnen bezoeken door het budget van Maria. Dus hebben we enige tijd zitten broeden op een plan. En ja hoor dit weekend hebben we onszelf bewezen dat de handenarbeid lessen van de Vrijeschool toch niet zo nutteloos waren als dat we dachten. Na een bezoekje aan de Ikea voor zeer goedkoop hout en een bezoekje aan de Praxis voor het overige materiaal hebben wij zelf een badkamermeubel gemaakt. In een zeer korte tijd hadden we het even in elkaar geflanst en dit zonder problemen met een duidelijke rolverdeling één de denker/assistent en de ander de doener. Het resultaat mag er wezen met dank aan de handen van de doener.

Nu nog één bezoekje aan de bouwmarkt voor nog wat materiaal en dan zijn we klaar voor de sloop die we over twee weken gaan starten zodat de hulphandjes 1 september hun werk kunnen gaan doen. Zelf zoeken wij dan met de poezebeesten een veilig onderkomen bij Bril en Rok.

Miauw, waar zijn Bril & Rok nou!!!

2008-07-14T20:09:00.007+02:00

De Zwarte en Bruine snappen er niets meer van.
Afgelopen zaterdag begon het, de baasjes waren hun tassen aan het pakken. Normaal gesproken betekend dat ze dan op vakantie gaan zeggen ze. En worden wij of alleen achter gelaten in huis of gaan we naar ons logeeradres bij Bril en Rok. Maar dit keer is er tijdens het inpakken geen woord gevallen dat ook maar lijkt op het woord "vakantie". En ook kwamen onze draagbare woningen weer tevoorschijn, dat belooft niet veel goeds dachten we.

Maar gelukkig de reis in onze draagbare woning ging niet naar de dierenarts, dus veel erger kan het dan toch niet zijn. Toch hebben we in de auto het op een miauwen gezet we snapte er ook niets van dus het kan ons niet kwalijk worden genomen vinden wij.

Toen onze draagbare woning op locatie open werd gemaakt, zagen we tot onze verbazing dat we gewoon weer uit logeren gingen bij Bril en Rok. Als eerst zijn we dus opzoek gegaan naar Bril en Rok. Bruine had al snel het hele huis onderzocht maar kon ze niet vinden. Ook zwarte kon na 30 minuten zoeken geen Bril en Rok vinden. Rare boel dus en onze baasjes laden de tassen ook uit op ons buitenhuis. Ach ja Bril en Rok zullen na een nachtje slapen vast wel uit hun verstop plek komen.

Zondag zou dus de dag zijn dat het verstoppertje spelen afgelopen zou zijn, maar tot hun grote schik kwamen Bril en Rok helemaal niet. Zondag avond dan maar eens een avondje in de serre blijven misschien dat de witte kater die we hier al eerder gezien hebben weet waar ze zijn. De witte kater was weer niet zo lief en heeft ons een heel eng verhaal verteld. Namelijk dat Bril en Rok in Fransenland zijn. Hij wilde niet vertellen waar dat was, maar wij zijn bang dat het er heel gevaarlijk is. 's Morgens zagen onze baasjes dat wij zo bang waren, want we wilde geen aai en ook geen eten. En ja geen aai dat is nog wel normaal maar geen eten betekend voor hun "HELP, toch niet weer naar de dierenarst we zijn al blut voor deze maand". Wij hebben hun dus maar snel verteld dat de witte kater weer gemeen was. En zij hebben ons verteld waar Fransenland is en wat Bril en Rok daar aan het doen zijn.

Toen we te horen kregen dat Bril en Rok bij poes Marietje in Fransenland zijn snapte we het weer en was het weer tijd voor een aai en een hapje voer van onze baasjes op ons logeeradresje.

De Wii

2008-06-11T21:36:00.013+02:00

Het is toch raar je hebt een Wii en ineens ook heel veel bezoek. Zo waren onze buurmeisjes de eerste die ons gespot hadden, voor het raam waren we druk aan het spelen. Nog geen paar dagen later kwam de gehele familie Onink.

Al wist Jet niet goed wat ze met de Wii moest doen, gelukkig wisten Dien en Sander wel wat de bedoeling was. En zolang Jet maar haar flesje kreeg vond ze alles best. Af en toe zat Jet haar maffe ouders gewoon uit te lachen. We dachten afgelopen zaterdag het hoogtepunt gehad te hebben, aangezien toen de buurmeisjes met een vriendje uit de straat bij ons boven aan het spelen waren. Wij zaten met de Karin (buurvrouw), Denny (vriend) en Frank (overbuurman) beneden lekker te borrelen aangezien we ons huis uit waren gezet. Toen ook Denny ons huis insloop is Chris er maar achteraan gegaan om Denny maar eens een lesje te leren, dat hij zomaar ons huis binnensloop. Chris kwam echter met een blauw oog weer naar buiten, hij had verloren met boxen. Frank zorgde voor het eten, heerlijke carbonara en kon dus niet spelen.

Maandag hebben Chris en Jeroen samen Guitar Hero gekocht en hun lol kan niet op. Elke dag feest en een live band als twee malloten staan ze op een plastic gitaar te rammen. Ineens zit ik elke avond opgescheept met twee tieners en vanavond zelfs met 3 tieners, Ton kon het ook niet laten even te komen spelen.

Dat je als Wii bezitter ineens de buren op bezoek krijgt verbaast me niets, echter had ik me niet gerealiseerd dat mensen van zelfs twee straten verderop zouden komen.

Op de momenten dat het bezoek me te veel wordt verplaats ik me richting volkstuin die er sinds de Wii er is nog mooier bij ligt. Zelfs onze eerste courgette oogst kan beginnen.

Weer aan de bak

2008-06-02T20:22:00.002+02:00

Het is weer voorbij. Vanmorgen moesten we er weer aan geloven en werden we weer op het werk verwacht. De twee maanden die we vrij hebben gehad zijn gelukkig niet voorbij gevlogen. We hebben er zo van genoten dat het gewoon pijnlijk was om vandaag weer het kantoor binnen te lopen, waar we bruut van onze roze wolk zijn getrokken waar we de afgelopen 2 maanden op hebben gezeten. Het valt niet mee om de vrijheid die we hadden nu weer in te leveren. Maar goed dat was te verwachten. We hebben van onze vrijheid geleerd en zijn met onze neuzen op de feiten gedrukt dat je vooral niet moet laten leven door je verplichtingen. Onze 2 maanden verlof waren bedoelt om eens aan onszelf te gaan denken en vooral niet overal verplicht voor te voelen. Stom dat je hiervoor 2 maanden verlof nodig hebt en naar Italië gaat, maar voor ons was het belangrijk dat we ons zouden afzonderen. En dat is gelukt, we hebben zo veel moois gezien en zo genoten van elk uur.
Nu zit er niets anders op dan weer trouw vijf dagen in de week te gaan beunen voor onze werkgever en collega's die we zeer erkentelijk zijn dat zij ons dit allemaal hebben gegund.
En wat betreft onze vrijetijd, die gaan we voortaan zelf indelen.

We hebben de smaak weer te pakken......

2008-05-28T16:10:00.007+02:00

Na onze winterstop in de tuin en nadat we nu ook nog 7 weken in Italië zijn geweest zijn we nu weer geheel back in business. De tuin ziet er met de dag mooier uit. En na vandaag weer een paar uurtjes onkruid gewied te hebben, gaan wij met onze tuin voor de schoonheidsprijs.

Met tuingenoten als Ton en Marian mogen we ons ook gelukkig prijzen. Elke keer als we weer op de tuin komen is het weer een verrassing wat zij gedaan hebben. Marian is deze week druk bezig geweest met zevenblad verwijderen en dat gaat haar goed af. En Ton heeft veel gepraat met zijn boontjes die langzaamaan nu beginnen op te komen.

Ook konden we vandaag weer wat aardbeien plukken, die we aan Marian hebben gegeven, omdat wij de eerste drie aardbeien al hadden opgegeten, eet smakelijk Schouten.

Wat doe je op een regenachtige dag in Nederland

2008-05-27T18:22:00.013+02:00

Een museum bezoeken dus. Vandaag hebben we een bezoekje gebracht aan Naturalis het Natuurhistorisch museum, in Leiden. Met als resultaat dat we nu weer een stukje wijzer geworden zijn vandaag. En we hebben dieren gezien waarvan wij het bestaan niet wisten, zoals het beestje op de foto rechts. Wie wist van het bestaan van dit beest.

En tevens hebben we oog in oog gestaan met onze beroemde Nederlandse stier "Herman". Chris heeft geprobeert dit beest te imponeren, maar helaas stier Herman was niet erg onder de indruk.

Na ons bezoekje in het museum hadden we zin in frisse lucht. Op naar het strand. En ja wat doe je op het strand als het regent, nou Maria staat droog onder de paraplu te kijken hoe Chris weer staat te klungelen met zijn vlieger. Arme ziel zelfs in Nederland op het strand lukt het hem niet om dat rotding de lucht in te krijgen. Met hangende schouders heeft Chris vliegeren vandaag als hobby verbannen uit zijn leven.

Eenmaal bij thuiskomst is hij gelijk maar begonnen met zijn nieuwe hobby, Wiien (nieuw computerspel) en om te voorkomen dat hij zou verliezen moest er gewiit worden met buurmeisje Tamara. Maar helaas voor Chris won buurmeisje Tamara verscheidene spelletjes.

De dunschiller is gekocht nu nog wachten op de aardappels

2008-05-25T20:41:00.011+02:00

Inmiddels zijn we al een weekje thuis en vervelen doen we nog zeker niet. Kopje koffie hier en een kopje koffie daar, een bezoekje aan Haarlem en lekker op de volkstuin werken.

Tijdens onze reis hebben onze tuingenoten Ton en Marian zich flink uitgesloofd. Met als resultaat dat de tuin er geweldig bij ligt. En we hebben de eerste 3 aardbeien al meester gemaakt.

Dag 46 t/m 48

2008-05-20T10:13:00.001+02:00

Dag 46, 15 mei 2008
Nadat we vanmorgen boodschappen hadden gedaan voor de lunch met z'n vieren, was het wachten geblazen. We hebben gisteravond voor het eerst in onze lange reis buiten kunnen zitten. Steeds was het rond 7 uur al zo koud dat we binnen moesten zitten. En tevens ook voor het eerst dat het 's nachts warm was in de tent. Chris had heerlijke groentesoep gemaakt voor de hongerige Kees en Marianne die uit Venetzia kwamen. Rond 1 uur arriveerde ze op de camping in Bologna. En was het uiteraard reuze gezellig en hebben we heerlijk geluncht. De hele dag en avond hebben we lekker gepraat, gegeten en gedronken. En er moest ook even gebeld worden met onze Buuf Karen, want er werd bij ons thuis hard geklust. Op zolder werd namelijk bij ons en onze Buuf een dakraam geplaatst en onze lieve Buuf is zo vriendelijk dat ze voor ons wilde waarnemen.
Overigens werd Maria vanmorgen om 6 uur wakker en moest Chris ook wakker worden omdat ze zat te twijfelen aan de juiste plek waar het raam moest komen. Na telefonisch contact met de aannemer was de twijfel weg en konden ze starten met het gat zagen in ons dak. We zijn erg nieuwsgierig hoe het is geworden.

Dag 47, 16 mei 2008
Vanmorgen werden we wakker en we zagen tot onze verbazing dat iemand ons etens kistje had gejat. Dit zal waarschijnlijk vraak zijn van onze buren gistermiddag die opeens ergens anders op de camping ging staan. Ja dat heb je als vier mensen gezellig de hele dag kletsen en lachen, er zijn dan mensen die kamperen voor rust en stilte. Wat niet geheel mogelijk is met ons als gezelschap. Dus dan maar in de nacht ons bijna lege etenskrat jatten. Met nog 1 lik pindakaas en 1 lik pasta komen de dieven vast een heel eind. Chris is wel zijn eigenhandig afgehakte stuk steen van de Heracles tempel in Agrigento (Sicilië) kwijt, want die zat ook in het krat. Nou we hopen dat de dieven lol hebben gehad tijdens de roofpartij.
Nadat we gezellig hadden ontbeten met zijn allen was het toch echt tijd om afscheid van elkaar te nemen. Kees en Marianne gingen naar Ancona waar ze de boot nemen naar Griekenland. En wij met de auto naar Saint Marcel (Frankrijk). De rit ging voorspoedig en op de camping in Saint Marcel werden we hartlijk ontvangen. Dit is trouwens dezelfde camping van onze heenreis, onze eerste overnachting. En we zijn dus weer terug bij af. 7 weken terug hadden wij hier onze eerste overnachting en wisten we niet wat voor moois ons allemaal te wachten stond. Nu 7 weken later zijn wij klaar met onze ronde van Italië. En kunnen we terugkijken op onze geweldige reis. Met nu 5710 km op de teller, heel veel lol, maar 1 discussie over hoe kan het ook anders ringen en veel mooi plekken gezien te hebben, hebben wij onze laatste overnachting in de smurfen tent in Frankrijk. Wat voor ons bijna voelt als thuis, maar daar zijn we nog niet morgen vroeg zullen we de laatste 770 km gaan afleggen.

Dag 48, 17 mei 2008

HOME SWEET HOME

Dag 44 en 45

2008-05-14T21:15:00.002+02:00

Dag 44, 13 mei 2008
Heb zonnetje heeft ons gedag gezegd, sinds 2 dagen wil de zon niet meer komen en ook vandaag laat hij het afweten. Op Meteo Italië beloven ze ons ook niet veel goeds, dus dat wordt hopen op nog 2 nachten in Italië en 1 nacht in Frankrijk in onze smurfen tent zonder regen. Vanmorgen zijn we maar eens het dorp ingegaan, we waren wel al in het benedendorp geweest voor onze boodschappen. Maar dus nog niet in het bovendorp. Het is een schattig klein dorp met een paar kleine winkels, wat kerken en verder helemaal niets. Voor Maria haar nieuwe verslaving zijn we naar het benedendorp gereden en daar hebben we onze cappuccino shot weer genomen. Toen we naar de koffie bar liepen zagen we twee juweliers en aangezien het half één was en de mangiare al lang weer was gestart deze winkels nog open waren dachten we dat deze juweliers niet aan de mangiare deden. Dus eerst moest er cappuccino worden gedronken en dan naar de juwelier voor onze nog aan te schaffen ringen.
Het is ons niet gegund toen we het terras afliepen gingen de rolluiken dicht van de twee juweliers. De mangiare van deze gasten begon dus om 1 uur. Echt we kunnen aan alles wennen in Italië, het eten, de taal, de gebruiken echt alles behalve die vervelende mangiare. We worden echt knettergek van al die dichte winkels. De openingstijden van winkels in het algemeen eigenlijk, de ene winkel heeft zijn sluitingsdag op zondag de ander op maandag of dinsdag. Er zit ook geen logica in, het is namelijk dus niet zo dat alle winkels in dezelfde stad op dezelfde dag dicht zijn.
Hieronder zijn de openingstijden te zien van de dingen die je in ons dorp Colle di Val d’Elsa kunt bezoeken:
De Duomo open van 16:00 tot 17:00 uur
Het archeologisch museum open van dinsdag tot vrijdag van 10:00 tot 12:00 uur en van 17:00 tot 19:00 uur.
Museum d’Arte Sacra open van 10:00 tot 12:00 uur en van 16:00 tot 19:00 uur.
De Santa Maria in Canonica is open: AF EN TOE.
Beetje kansloos dus en zoals je kunt zien tussen 12 uur en 4 uur kan je hier echt niets doen. En na een wandeling van 30 minuten ben je het dorp uit en om dan nog 3 en een half uuu op een bank te gaan wachten, nee dank je.
En wat heb je nou aan een omschrijving open af en toe, wij hebben de gok maar niet gewaagd om te kijken of de Santa Maria in Canonica toevallig nu wel open was. We zijn in ieder geval dankbaar dat wij in Nederland geen mangiare hebben.
Maar goed de juwelier was dus dicht en we vertikken het om nog één poging te wagen om ringen te kopen. We doen dat wel in Nederland ergens tussen 9:00 en 18:00 uur.
En aangezien Chris zijn knie geblesseerd is en hij met dat ene been achter zich aansleept en Maria zich voor lul vindt lopen met een invalide vent besloten we onze spullen in het huisje klaar te zetten voor ons vertrek morgen.
Alles zit weer goed ingepakt en alle spullen die we tot onze thuiskomst nog nodig hebben zitten in een apart krat zodat we niet steeds de hele auto overhoop hoeven te halen.
Tegen 6 uur toen we zeker wisten dat alle winkels weer open waren zijn we nog even naar het dorp gegaan om truffels te kopen. In de eerste winkel hadden ze alleen fijngestampte truffels dus op naar de tweede winkel. Deze vriendelijke meneer had geen truffels in de winkel waar we ons bevonden, maar hij had nog een winkel die ze wel had. Hij liep met ons 20 meten terug naar de eerste winkel, terug naar de fijngestampte truffels. En dus hadden we fijngestampte truffel en onze ervaring in Italië is geen gegeven paard in de bek kijken, want het kan zomaar zijn dat je verder nergens geen truffel meer tegenkomt.
Toen we terug naar de auto liepen met Chris zijn been 2 meter achter ons kwamen we weer langs een juwelier en hij was open. We hebben onze tong uitgestoken en zijn doorgelopen, op naar de auto die ons weer bij het huisje bracht. Waar we ontdekte dat Noren zich in een razend tempo voortplanten, want het zijn er geen 4 meer maar 6 idiote Noren. En wij zijn blij dat we ze morgen mogen uitzwaaien, voordat je het weet zijn het er straks 10.

Dag 45, 14 mei 2008
Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om op tijd te gaan rijden naar Bologna. Een kort ritje van 1 uur en 45 minuten, maar wel een vervelende rit. Heel veel bochten, tunnels en vrachtverkeer dat op de rechterrijstrook in de file stond of ze hielden een staking dat kan natuurlijk ook. En met Chris zijn been aan de trekhaak gebonden, werd het ritje er ook niet makkelijker op. Eenmaal aangekomen op de niet onprettige camping midden op een industrieterrein, was onze slaapplek in 2 seconde weer volledig slaapklaar. En konden we even boodschappen gaan doen. Onderweg naar de supermarkt kwamen we de Burger King tegen en ja je moet nooit met een lege maag boodschappen gaan doen. Dus we moesten we even een hamburger gaan eten. Daarna waren we er klaar voor om boodschappen te doen, alleen moeten we steeds wachten op Chris zijn been die is elke keer zo aan het treuzelen. Nadat de boodschappen gedaan waren besloten we de hele middag lekker van de zon te gaan genieten die er gelukkig weer is. Bologna verkennen heeft toch geen zin als je steeds op elke hoek van de straat moet wachten op een been. Dus ’s middags helemaal niets gedaan behalve cappuccino drinken uiteraard in het restaurant op de camping. Morgen ochtend komen Kees en Marianne en gaan we er een gezellige boel van maken en hopelijk is Chris zijn been dan weer helemaal in orde. Zodat onze terugreis vrijdag zonder zorgen kan worden gestart.

Dag 40 t/m 43

2008-05-13T13:49:00.001+02:00

Dag 40, 9 mei 2008
Phoe, Phoe, nou, nou wat een dag. Het begin en einde van deze dag waren wat minder. Laten we beginnen bij het begin maar. Onze auto heeft zijn eerste krasjes ontvangen van een boom. Toen Chris bij het hotel om internet ging vragen en hij terugkwam bij de auto had hij niet in de gaten dat de boom zich een meter had verplaatst. Daardoor was er minder ruimte om weg te rijden. Gelukkig valt de schade mee, maar aangezien Chris gisteren de auto heeft gepoetst valt elk ding op. Kan gebeuren en na een flinke wax beurt zal het vast ook niet eens meer zichtbaar zijn. En helaas was internetten ook niet mogelijk. Waarvan wij weten dat dit wel mogelijk is in het hotel, echter zijn de huiseigenaar en hoteleigenaar (wat op vreemde wijze met elkaar is gekoppeld) is behoorlijk chagrijnig en ook bij deze mensen zijn er wat steekjes los. Gelukkig hebben we er verder geen last van en is het appartement ook prima in orde.
Maar goed nadat de auto nu dus een kras heeft zijn we naar Florence gereden. Waar parkeerplaatsen een drama is, want je weet ook niet goed tot waar je de stad in mag rijden. En van de vele verkeersborden met hele verhalen snappen wij geen zak van. Uiteindelijk is het ons gelukt om bijna midden in het centrum te parkeren voor een flink tarief uiteraard.
Als wij een stad inlopen moeten we gelijk een goed gevoel hebben willen we het een leuke stad vinden. Dit hadden we beide eigenlijk niet, het stonk naar urine en het was druk, heel druk. Zo’n drukte hadden we in nog geen enkele stad gehad. Maar zonder iets gezien te hebben moeten we maar niet te gauw oordelen. Van de Santa Maria Novella zijn we naar de Duomo gelopen waar we een cappuccino wilde drinken. Na het zien van de prijs 6 euro voor 1 cappuccino besloten we wat straatjes links en rechts in te slaan totdat de cappuccino prijs ons aanstond. Met als resultaat dat we ineens midden op een markt stonden en dat zonder dat we naar een markt wilde. Elke keer als wij naar een markt opzoek zijn is hij er niet of is hij gesloten. Deze markt moesten we dus niet voorbij laten gaan. Met wat volle zakjes liepen we weer terug naar de Duomo om deze van binnen te bekijken. Van buiten is hij erg mooi, veel zwart en wit marmeren stenen met terracotta panelen, heel bijzonder. Van binnen vonden wij hem saai alleen in de koepel zijn fresco’s te zien en verder vele witte muren. Het was de bedoeling dat wij de 463 treden naar de koepel zouden beklimmen. Maar nadat we een kwartier in de brandende zon nog geen stap dichterbij de ingang waren zijn we maar uit de rij gestapt. Op naar ons volgende project op naar Ponte Vecchio de oude brug die al sinds 1345 over de Arno loopt. Dit is de enige brug in Florence die niet in de tweede wereldoorlog is opgeblazen. De werkplaatsen op de brug werden tot 1593 gebruikt door slagers, looiers en smeden die de Arno gebruikte als stortplaats. In 1593 besloot hertog Ferdinando I dat deze bedrijfjes te veel lawaai en stank produceerde en werden de werkplaatsen omgebouwd tot werkplaatsen voor edelsmeden. En aangezien wij afgelopen september ons 10 jarig jubileum hadden wilde wij vandaag op de Ponte Vecchio nieuwe ringen kopen. Op de brug zijn alleen maar juweliers en in elke winkelruit worden de mooiste en lelijkste juwelen getoond. Al snel zagen we dat hier ringen kopen niet voor ons was bestemd. Alles was duur en dan bedoelen we echt duur. In eerdere dorpen waar we geweest zijn waren de juwelen zeker 3 x goedkoper. Naderhand bedachten we ook dat het natuurlijk in elk reisboek staat beschreven en dat dit echte toeristen prijzen zijn, net als met de cappuccino’s. Zonder ringen verlieten we de brug en zijn we weer terug gelopen naar de parkeergarage. En toen kwam het minder leuke einde. We waren al behoorlijk moe en mevrouw TomTom schijnbaar ook, want soms is ze erg onduidelijk met wat je moet gaan doen. Daardoor miste we de weg naar de snelweg en helaas was omkeren ook geen optie. Dus doorrijden met als gevolg dat we de hele ring om Florence in de file stonden. De rit van Florence naar ons appartement moest ongeveer drie kwartier zijn maar nu was dat 2 uur. Toen een ambulance de weg voor ons schoonmaakte zijn we daar maar achter gaan plakken zodat we tenminste weer vooruit kwamen. Moe kwamen we thuis aan nadat we ook nog boodschappen hadden gedaan. En heeft Chris de energie bij elkaar weten te rapen om ook nog heerlijk pasta op tafel te zetten.
Paardenstaart is nog steeds niet gesignaleerd en de rest trouwens ook niet. Wel horen we af en toe wat geluiden maar of dat een goed teken zou moeten zijn weten we niet. We houden de deur maar goed op slot.
En evaluerend op deze dag Florence moeten wij nog steeds concluderen dat Florence niet helemaal ons ding is.

Dag 41, 10 mei 2008
Vanmorgen hebben we Paardenstaart weer gesignaleerd, niet dood in het graanveld waar we ook al hadden gezocht naar hem, maar gewoon levend koffie drinkend hier voor de deur. Onze zorgen zijn dus voorbij en we hoeven dus voor onze idiote gezelschap niet bang te zijn.
Met een opgelucht gevoel vertrokken we dus naar Siena voor ons tweede bezoek. Als eerst gingen we de Duomo van Siena in, deze is van binnen mooi, maar wel vreemd met pilaren in zebra uitvoering. In Florence had de Duomo ook van buiten veel zwart en wit marmer, van binnen had de kerk dat niet. Deze Duomo in Siena is geheel met zwart en wit marmer, zowel van binnen als buiten. Het geeft toch andere sferen als je een kerk ziet van zwart en wit, ipv goud en wit marmer. En aangezien wij niet bekend zijn met de verschillende bouwstijlen moesten we het opzoeken in de boeken waarom deze twee kerken zo anders zijn dan alle vorige kerken die we bezocht hadden. Zo kwamen we er achter dat deze stijl van bouw dus Gotische stijl genoemd wordt. En dat terwijl de Gotische stijl pas in Toscane in 1218 geïntroduceerd werd toen de bouw van de Duomo reeds al 82 jaar bezig was. Veel snappen we er niet van, maar we hebben er wel van genoten. In Nederland gaan we nooit naar kerken, maar hier zijn de kerken net een openbaar museum met kunstwerken van vele beroemdheden. En de meeste kerken zijn gratis te betreden dus dat is dan een goedkoop museum bezoekje.
Na ons bezoek aan de Duomo zijn we eerst maar weer een broodje gaan eten op het prachtige Piazza del Campo. Hier zou je echt uren kunnen zitten en mensen in alle maten ongestoord bekijken. We zagen zo ook dat er mensen bovenop de toren van het stadhuis waren. Dat moesten wij ook doen de toren met zijn 505 treden beklimmen. Het klinkt erg vervelend 505 traptreden, maar het viel ons alles mee. Boven op de toren hadden we prachtig uitzicht over Siena en de heuvels. In de streek Siena zie je trouwens veel dorpen die veel torens hebben dit was om de burgers te waarschuwen voor naderend gevaar of te wel de Florentijnen. Maar ndat in 1348 de pest uitbrak en Siena een vernietigende nederlaag leed tegen Florence in 1554 raakte de stad in verval. Vele andere steden rond Siena ondergingen het zelfde lot. De streek Siena werd een vergeten gebied, bevroren in de tijd. Daarom zijn in Siena en de omliggende dorpen nog zo veel middeleeuwse gebouwen te zien en gelukkig zijn deze zo goed gerestaureerd dat je je echt in de middeleeuwen waant. Waarschijnlijk vinden we daarom Siena en de dorpen eromheen mooier dan Florence.
Maar goed eenmaal beneden was de mangiare weer afgelopen en gingen we op ringen jacht. En ja hoor we hebben hele mooie gezien en ze liggen nog heel mooi te wezen in de winkel en niet om onze vinger. Misschien kunnen jullie thuis gaan collecteren “help Chris en Maria de arme sloebers”. Misschien moeten we de juweliers de tip geven, de prijzen in de etalage aan te geven, scheelt ze een hoop tijd aangezien je de prijs pas te horen krijgt als ze zien dat de vrouw staat te glunderen. En dan hopen ze dat de man zwikt voor de blik van de vrouw. Nou ja zoals iedereen wel weet thuis, werkt het bij mevrouw Asscheman anders “Wat 1400 euro voor twee ringetjes, ik ben gekke Henkie niet”. En is Chris blij dat hij niet diep in de buidel hoeft te tasten naar 1400 euro. Zonder ringen verlieten we Siena vandaag dus en hebben we van de namiddag zon genoten. En weer is het Chris gelukt de vlieger even de lucht in te houden. Jammer dat zijn maatje Bob, Chris zijn vliegerkunsten in Rome niet heeft mogen zien. En vandaag was het kliekjes dag dus wederom pasta gegeten.

Dag 42, 11 mei 2008
Vanmorgen nadat we eens flink uitgeslapen waren, wat niet erg wil lukken als je een stel malloten boven je de stoelendans doen op de stenenvloer, zijn we vertrokken naar Castellina in Chianti. Over de volgens Michelin routekaart schilderachtige weg reden we door bossen afwisselend met wijngaarden heuvel op waards. Het is nog steeds geen straf zomaar 1 uur rond te rijden door deze streek. Castellina in Chianti staat niet in de boeken die we mee hebben beschreven, maar je wilt ook niet doelloos rond rijden dus besloten we dat dat toch vast wel een leuk dorp zou zijn. Gelukkig hadden we gelijk het was weer een schilderachtig dorp, met veel wijnwinkels die ook de overige Toscaanse specialiteiten verkochten. Van wijnproeven is het niet gekomen, omdat de wijnen die er verkocht werden behoorlijk aan de prijs zijn. Een gewoon flesje wijn is hier zo tussen de 30 a 40 euro. De Chianti wijn is van zeer hoge kwaliteit omdat er van verschillende technieken gebruik wordt gemaakt. Dus dat werd geen wijn tappen, maar wel moesten we benzine hebben dat hier inmiddels ook duurder begint te worden. Maar nog niet zo duur als in Nederland, we zagen van de week de literprijs op internet. Dus waarschijnlijk komen we met een afgeladen auto met benzine terug.
Maar we moesten tanken, want de heuvels vragen toch meer energie dan recht toe recht aan landschap. Eindelijk vonden we een zelfbedieningspomp, waarbij het lastig is om zo’n ding aan de praat te krijgen. Maar gelukkig was er een oude heer die ons wel wilde helpen. Wel liep hij te wijzen op de liter prijs van de benzine. Zelf had hij een Panda die op gas reed die hij vol gooide voor 10 euro. We hebben hem maar niet verteld wat de prijs in Nederland momenteel is, bang dat hij terplekke dood neer zou vallen. Met weer genoeg benzine reden we naar Monteriggioni een ommuurde middeleeuws dorp. Deze stad diende met zijn hoge muren en 14 zware vestingtorens als beschermer van Siena tegen de legers van Florence. Het is een heel mooi dorp dat je van der al ziet liggen door de enorme muren rond het dorp. Wel ben je er zo doorheen er waren 3 restaurants, 3 toeristenwinkels die voornamelijk wijn verkochten, 1 edelsmid en een antiekwinkel. O, ja er was ook een park net zo groot als onze volkstuin. Maar voordat je dit park kon betreden kreeg je eerst een waslijst aan regels wat je wel mocht in het park en wat niet. Ja stel je voor dat je ongeregeldheden krijgt in een dorp waar 720 mensen wonen, waarvan niet één politieman is. Wij hebben het park dus maar rechts laten liggen, bang dat we één van de regels zouden overtreden en problemen zouden krijgen met de plaatselijke bevolking. En zijn op één van de drie terrasjes gaan zitten. Waar we wat kleins te eten bestelde, waarbij de menukaart niet klopte met wat je kreeg. Bij Chris hadden ze geen penne meer, dus kreeg hij tagliatelle maar dat kwamen ze wel melden. Maria had tonijn salade besteld maar kreeg bruchetta met paddestoelen. Waarbij de serveerster een heel verhaal hield, waar we natuurlijk geen snars van snapte. En toen het begon te waaien en regenen werden we verplaatst van het terras naar de achtertuin waar een groep voetbalsupporters in spanning een wedstrijd zaten te bekijken. Een groot feest toen er ook nog gescoord werd en voor ons was het weer de hoogste rijd om onze terugreis ingang te zetten naar ons huisje. Waar we ’s avonds op de enorme fortui boekjes lezen, Chris filmpjes kijkt en muziek luisteren.

Dag 43, 12 mei 2008
We wilde vandaag vroeg opstaan, wat weer niet is gelukt. Op een of andere manier geven deze bedden net als onze kampeermatjes niet genoeg comfort dat we uitgerust wakker worden. We fantaseren er dan maar weer oplos hoe we straks als we thuis komen eerst drie dagen onder de douche blijven staan. Waar tenminste flink veel water uitkomt ipv die miezerige drupjes uit de douche die we nu hebben en de vele campingdouches. Ook al is onze douche aan een verbouwing toe, hij doet het tenminste. En uiteraard fantaseren we dat we de overige vrije dagen gaan doorbrengen slapend op ons grote bed met donzen deken en de katten. Thuis, het woord begint aardig te kriebelen bij ons, maar zo ver is het nog niet. Woensdag moeten we het huisje uit en gaan dan richting Bologna waar we donderdag met Chris zijn moeder en Kees hebben afgesproken. Zij zijn dan op doorreis naar Ancona waar ze de boot zullen nemen richting Griekenland. En vrijdag gaan we aan onze terugreis beginnen, op naar Nederland. Vandaag hebben we niet alleen zitten fantaseren over ons huis met onze geweldige douche, bed, tv, keuken, bank, tafel, stoelen, voordeur en dakpannen. Nee, we zijn weer naar Florence geweest. We gingen opzoek naar het punt vanwaar je mooi uitzicht hebt over Florence. Maar we zochten een specifiek punt, Ton en Marian hebben namelijk een wandkleedje van Florence thuis aan de muur hangen en wij wilde het punt vinden vanwaar het uitzicht zou zijn zoals op dit wandkleedje. We begonnen onze zoektocht in Giardino di Boboli de tuin van Palazzo Pitti wat in 1457 gebouwd is voor de bankier Luca Pitti en wat later door de familie Medici’s is gekocht. De heersers van Florence van 1434 tot 1743. Momenteel zijn er in dit palijs meerdere musea’s waaronder ook Galleria Palatina waar veel schilderijen van Rafaël hangen. Maar helaas op maandag is veel hier gesloten en ook dit museum. Dus dan alleen maar de tuin in opzoek naar de plaats vanwaar het wandkleed gemaakt is. We hadden mooi uitzicht over Florence maar dit was niet het uitzicht dat we zochten. De tuin was erg mooi en de rozentuin rook heerlijk. Maar we hadden niet gevonden wat we zochten, we hadden op de heuvel waar we ons bevonden nog een mogelijkheid, het Piazzale Michelangelo. We liepen langs de oude stadsmuur naar dit plein. Waar we een nog mooier uitzicht hadden over de stad. En we zagen nu pas hoe groot de Duomo was, deze rijst echt boven alles uit. Het blijft een raar idee na al het moois dat we al gezien hebben er nog zo veel moois overblijft. Toch was dit nog niet het juiste punt. Bij een stalletje waar een aantal wandkleedjes verkocht werden constateerde we dat we op de verkeerde heuvel stonden of dat het kleed vanuit een fictief plekje is gemaakt. Het kleedje dat we een paar dagen terug hebben gekocht voor Ton en Marian was wel vanuit dit punt gemaakt. Maar vanwaar hun oude kleed is gemaakt is voor ons echt een vraagteken. We werden het ook niet eens over of de plek wel bestond want de toren die wij zagen staat op hun kleed rechts van de achterkant van de Duomo terwijl de Duomo dus niet omgekeerd staat. En wij zagen de toren links van de voorkant van de Duomo. Moeilijk verhaal maar Ton en Marian we komen het volgende week wel even uitleggen.
Maar goed we hadden wel de juiste plek gevonden van hun nog te ontvangen nieuwe wandkleed alleen moesten we nog iets hoger staan. Achter ons zagen we de trappen van de kerk San Miniato al Monte. Nadat we deze beklommen hadden waren we echt op de perfecte plek. Na een bezoek aan deze kerk konden we weer aan onze afdaling beginnen. We zijn langs de Arno en de Ponte Vecchio terug gelopen naar onze auto. Eenmaal weer in het huisje aangekomen begon het te regenen en we waren zo moe van onze 4 uur durende wandeling dat de rest van de dag al hangend met een boekje en een filmpje hebben doorgebracht.

En de foto's
http://picasaweb.google.nl/doggmaster1980

dag 38 t/m 39

2008-05-10T10:35:00.002+02:00

Dag 38, 7 mei 2008
We hadden geluk afgelopen nacht het was niet zo’n koude nacht als de vorige. En een groot voordeel we hoefde alleen de kleine tent in te pakken. We waren dus zo vertrokken uit Preci. Tijdens onze rit van de streek Umbrie naar Toscane zagen we wederom het landschap veranderen. Umbrie had echte woeste bergen en in Toscane zijn het meer rustige heuvels. Aangezien het vandaag marktdag was in Siena en we er toch langs reden maakte we dus een stop in Siena. Onze monden hingen werkelijk open tijdens het wandelen door Siena, wat een mooie stad. Eerst zijn we naar Piazza del Campo gelopen waar wij dachten dat de markt zou zijn. Het was al wel 2 uur dus kleine kans dat de markt er überhaupt nog zou zijn. En ja hoor de markt was niet op Piazza del Campo maar op een ander plein en hij was ook al weer afgelopen. Toch genoten we van dit plein wat erg groot is en vol mensen om eens rustig te gaan bekijken. Ook zijn we nog een korte wandeling gaan maken naar de Duomo, die we van de week gaan bezoeken als we gepaste kleding aan hebben. Van buiten is hij in ieder geval erg mooi en groot.
Toch waren we erg nieuwsgierig naar het huisje, dus lieten we Siena achter ons liggen. Na een rit van 20 minuten kwamen we aan in Colle di Val d’Elsa. Het huisje is echt Italiaans van binnen sober en niets bijzonders maar voor ons een enorme luxe. Buiten is het werkelijk weer adembenemend rond het huis alleen maar uitzicht over graanvelden, wijngaarden en bloemenvelden. En buiten staan 3 ezels waar 2 Noren staan te schilderen. Dit is het gezelschap dat de bovenverdieping huurt plus nog 1 Noor die schijnbaar niet van schilderen houdt maar van zonnen, poepie bruin dat hij is. Na een korte kennismaking hadden we al snel door dat dit een soort van Abrona gezelschap is en dat de Bruine Noor een begeleider is of zo. Noor 1 we noemen hem maar Paardenstaart, vertelde ons dat schilderen zijn werk was en of we vanavond mee uiteten gingen. Met Onslo en Rose nog vers op ons netvlies besloten we afstand te houden van dit gezelschap en het etentje vriendelijk af te slaan. Voor hen zijn wij ook een shock aangezien zij hier al drie weken zitten en nog tot eind juni blijven en tot nog toe geen andere mensen op het terrein hadden gezien. En aan de schilderijen te zien die in de hal staan opgesteld zijn zij verder het landgoed nog niet afgeweest buiten hun eerste buitenhuis etentje van vanavond. Toch zijn we blij dat het Noren zijn en geen Engelsen.
Bij de grote Coop die hier 10 minuten rijden vandaan is hebben we boodschappen gedaan. Grappig om te zien trouwens dat de supermarkten per provincie ook echt ander eten verkopen. In Umbrie was alles gericht op varkensvlees, wildzwijn en truffels en hier in de Toscane zijn ze echt meer van de pasta. Maar wij hebben vanavond mexicaanse bovensoep met als Toscaanstoetje spek met meloen. Morgen is Chris jarig en gaan we weer een poging wagen een markt te bezoeken, dit keer in San Gimignano.

Dag 39, 8 mei 2008
Eindelijk was het dan zover het pakje dat al 39 dagen kriskras door Italië met ons meereist. En waar Maria thuis al geheimzinnig aan zat te werken mocht Chris vanmorgen uitpakken. En daar kwam het te voorschijn de zelfgemaakte stoffen slinger, zodat ons huisje nu mooi versierd is en we toch met z’n tweeën Chris zijn verjaardag kunnen vieren. In onze feestvreugde gingen we weer een poging wagen een bezoek te brengen aan een markt. Dit keer in San Gimignano zo’n 30 minuten rijden vanaf onze villa. San Gimignano is een dorpje dat letterlijk in de middeleeuwen is blijven hangen. De oude gebouwen zijn goed intact en er was markt. Helaas was deze niet zo bijzonder het leek eigenlijk gewoon op de markt in Zeist, geen typische Italiaanse waar.
De leuke straatjes met winkels bood ons zo’n twee uur vermaak. Zodat we tijdens de mangiare een autorit konden maken naar Volterra. De autoritjes hier zijn zo mooi, de heuvels zijn zo groen en enorme panaramaview waar je ook maar kijkt en dan zie je plotseling Volterra bovenop een heuvel. Dit zijn echt de momenten dat je snapt waar al die mensen over schrijven in boeken over de Toscane. En ook voor ons is dit het mooiste landschap van heel Italië. We zijn blij dat we niet naar Le Marche gegaan zijn maar de Toscane. Eenmaal aangekomen in Volterra ontdekte we dat ook dit echt nog een middeleeuws dorpje was. Aangezien we vandaag geen zin hadden in musea en kerken hebben we op ons gemak het dorp lopend verkend. En zo geniet je van de vrijheid die we hebben met helemaal niets nuttigs doen en alleen maar genieten.
Chris was vandaag niet helemaal lekker, op van de zenuwen wat voor cadeaus er straks thuis op hem staan te wachten. Nee hoor het is de olijfolie na 39 dagen olijfolie kan je natuurlijk een dag hebben dat alles in de buik niet meer zo werkt als normaal. Vanavond dus geen kip, patat en appelmoes, maar rijst met doperwten, maïs en hamburgers. We zijn dus op tijd naar ons huisje gegaan om even rustig in het zonnetje te zitten, waar we 3 van de 4 Noren weer troffen. De 4e Noor, Paardenstaart, is naar ons idee geliquideerd aangezien vannacht om 4 uur een enorme herrie hier in het huis galmde en tot nu toe hebben we Paardenstaart niet meer gesignaleerd. Wij houden de deuren dus goed dicht en zitten in de tuin ver van de drie overgebleven Noren.
De feestdag was helemaal compleet toen Chris het vandaag eindelijk was gelukt de vlieger die hij al op Sicilië had gekocht even de lucht in wist te houden. En het werd nog een perfectere dag toen hij ook nog de auto had gewassen.

http://picasaweb.google.nl/doggmaster1980

dag 35 t/m 37

2008-05-06T21:16:00.001+02:00

Dag 35, 4 mei 2008
De nachten zijn hier erg koud en de matjes waar we op slapen gaan ook steeds minder lekker liggen. We gaan voor onze laatste week opzoek naar een alternatieve slaapplek. Het internet op de camping is zeer traag daarom gaat dit project behoorlijk wat tijd vragen, die we gelukkig zat hebben. Maar eerst naar Assisi, na een uur rijden door het prachtige landschap kwamen we daar aan. Het is een erg mooi dorp waar duidelijk genoeg geld is, alle huizen zijn mooi gerenoveerd en alle straten brandschoon. Na een korte wandeling kwamen we aan bij de kerk San Francesco, waarvoor we graag naar Assisi wilde. Eerst maar eens de boven kerk in. Dit is echt de mooiste kerk die we ooit gezien hebben. Op de muren waren vele fresco’s met onder andere ook het leven van Franciscus, het Oude Testament en het Nieuwe Testament. Buiten stond aangegeven dat je geen foto’s mocht maken, maar aangezien iedereen dat toch deed, deed Maria dus ook maar mee. Maria fotografeerde er oplos totdat een bewaker boos riep “Basta”. Snel maar gestopt aangezien hij het toch duidelijk niet leuk vond dat ze foto’s maakte.Gelukkig zijn de foto’s die ze had gemaakt goed gelukt, zodat we toch nog iets hebben. In de beneden kerk hebben we het maar niet opnieuw geprobeerd foto’s te maken aangezien deze bewakers nog chagrijniger waren. Ook de beneden kerk van Franciscus was erg mooi, maar wel minder kleurrijk. In de kelder was de tombe van Franciscus te zien. Al met al was het zeker de moeite waard om Assisi niet over te slaan op onze reis. Eenmaal weer buiten zijn we het dorp ingelopen met de vele toeristische winkels, waar ze veel kruizen verkopen maar ook kruisbogen en zwaarden. Maria heeft Chris zo ver gekregen dat het niet verstandig zou zijn met één van deze laatste twee artikelen de grens over te gaan rijden. Dit weekend was er ook het lente feest in het dorp, dat werd gevierd met een groep trommelaars en kruisboogschieters in middeleeuwse kledij die met veel kabaal door het dorp lopen. Het geluid van de trommelaars moet in vele omliggende dorpen goed te horen zijn geweest in de nauwe straatjes waar het geluid zich weerkaatste was het in ieder geval een behoorlijk kabaal. Bij de Santa Chiare hielden de kruisboogschieters een wedstrijd, mooi om te zien hoe dat in z’n werk gaat. De Santa Chiare was niet zo bijzonder alle fresco’s waren niet meer zichtbaar en zijn of vergaan of naar museums gebracht dat weten we eigenlijk niet, de muren waren nu in ieder geval opnieuw gestuukt. Na ons bezoek aan deze kerk zijn we weer terug gereden naar de camping waar we onze zoektocht naar een appartement tussen Florance en Siena voortzette. Zonder succes en logisch het is zondag dus nergens wordt de telefoon opgenomen van organisaties die huizen verhuren. Wel hebben we er één op het oog, maar we kunnen pas morgen ochtend bellen. Dus dan maar eten en slapen.

Dag 36, 5 mei 2008
Vandaag is het echt een Hollandse dag, namelijk regen, regen en nog eens regen. Dit is de eerste dag sinds ons vertrekt dat het echt de hele dag regent en de zon zich zelfs geen seconde heeft laten zien. Een prima weertje om eens rond te bellen of er tussen Florance en Siena een appartement te huur is. En ja hoor na twee telefoontjes hadden we beet, vlak boven Siena staat vanaf woensdag een warm bedje op ons te wachten waar we een week in kunnen vertoeven. Het regelen van een appartement huren heeft hier wat haken en ogen. Namelijk er moet uiteraard eerst een betaling plaats vinden wat met de internet die we hier hebben niet kan aangezien de bankbeveiliging niet werkt. Gelukkig konden de vader en moeder van Maria dit wel. Maria had het bankapparaat in Italië en zij hadden internet dat het wel doet. Dan komt punt 2 er moet een huurcontract worden ondertekend. Gelukkig begrepen de verhuurders dat dat niet mogelijk was aangezien Chris zijn printer is vergeten mee te nemen, dus tot zo ver gaat het goed. Nu moeten we de adres gegevens nog krijgen en dienen we bij de carabinierie aangegeven te worden. Dit laatste gebeurd trouwens bij elke slaapgelegenheid in Italië. Verhuurders van huizen of campingbazen worden daarop zwaar gecontroleerd. Goed de laatste dingen moeten dus nog gebeuren en leer ons Italianen kennen, dit is zeker nog niet het allerlaatste aan formaliteiten. Wij dachten dat er weinig bureaucratie in Italië zou zijn, nou weten we wel beter in Nederland gaat alles toch echt makkelijker. Ook zijn Italianen slecht met het verstrekken van informatie, zoals onze snorrijke vrouw achter de receptie zei dat de supermarkt op 1 uur rijden zou zijn. Inmiddels hebben we op 10 minuten afstand zelfs een supermarkt gevonden. En als Italianen zeggen het is 500 meter is het 5 kilometer of 50 kilometer. Gelukkig weet je dat wel na 5 weken Italië en laat je je niets meer wijs maken.
Maar goed het regent dus en het huisje is zo goed als een soort van geregeld. Dus auto in voor een mooie rit door de bergen met als eindbestemming Norcia. Een oude handelstad met maar liefst 5000 inwoners en dat zijn er veel voor deze streek en zelfs maar 30 minuten rijden vanaf de camping. De stad staat bekend om de lokale producten, met name de zwarte truffels en het eersteklas vlees, de worstjes en de salami. Er waren dan ook veel winkels waar je truffels kon kopen en heel veel slagers met alleen maar varkensvlees en everzwijn. Inmiddels heeft Maria, ontdekte ze nu, een paar dagen eerder toast gegeten met witte truffel. En het was heerlijk. We moeten dus morgen maar naar een markt om dit te kopen, aangezien je in dit soort dorpen de hoofdprijs betaald.
Het was een leuk dorp en we besloten ergens een hapje te gaan eten. Tot nu toe hebben we heerlijk gegeten bijna alles wat op de menukaart staat is lekker. Maar toen wij bij deze maaltijd de eerste hap ophadden keken we elkaar vreemd aan. Goh, hoe smaakt jou eten!
Er was iets raars met het eten. Maria had soep, die bestond uit linzen en zelfs heel veel linzen met iets van vlees dat heel onbekend was en vet en dit terwijl ze paddestoelen soep had besteld. Chris had pasta besteld die zo vet was dat onderin het bord een flinke plas lag te glimmen. Het deed ons denken aan het eten dat we wel eens kregen in Vollehove bij onze Joegoslavische buurman. Daar droop ook alles in het vet en wist je bij het vlees ook niet of je nou koe of kat zat te eten. We besloten dat we dit zelfs uit beleefdheid niet op konden eten aangezien het flinke borden waren en we na een paar happen echt zaten te kokken. Dus Chris in z’n beste Italiaans duidelijk maken aan de ober die ook op een everzwijn leek dat het heerlijk was maar een beetje te veel. De man was duidelijk van slag en dus maar snel betalen en weg wezen. Gauw maar een chocoladewinkel in om de vieze smaak weg te werken. De vriendelijke mevrouw liet ons chocolade met truffel proeven en wees naar alle chocolade en alles was volgens haar lekker. Na wat chocolade gekocht te hebben en nadat de boeren waar we last van hadden naar chocolade smaakte ipv dat vieze eten hebben we nog een wandeling gemaakt door leuke straatjes. Nadat de tenen nat waren geworden van al die regen was het tijd om in de auto op te warmen en weer een mooie rit richting de camping te maken.

Dag 37, 6 mei 2008
Je hebt koude nachten en nog koudere nachten, maar vannacht was het nog veel kouder. Om 9 uur zaten we gisteravond al rookwolkjes uit te ademen. En vanmorgen werden we wakker zonder dood gevroren te zijn. In de Italiaanse kranten staat dat het ’s nachts 10 graden is, maar Italianen met cijfers is geen zuivere koek en of dit nou meters, kilometers, minuten, bedragen of graden zijn dat maakt niet uit is onze ervaring. We hebben namelijk nachten van 5 graden gehad die waren echt niet zo koud als afgelopen nacht. Maar goed we zijn dus nog niet bevroren en hebben ook nog geen longontsteking dus lekker naar de markt in Spoleto vandaag, die er volgens de boekjes zou zijn. Helaas hebben de Nederlandse boekjes het ook niet altijd bij het juiste eind en er was geen markt. Toch voor de zekerheid even nagevraagd bij een artisjokverkoper en die bevestigde ook dat er op dinsdag helemaal geen markt is. Dan maar naar het fort Rocca bovenop de berg, wat volgens wederom hetzelfde boek een bezoekje waard was. Maar daar dachten wij toch echt anders over het fort was zodanig gerenoveerd dat het waarschijnlijk vanaf de grond geheel opnieuw was opgebouwd. Ook de fresco’s aan de muren bestonden uit mismaakte mensen wat het geheel niet mooier maakte.
Het dorp zelf is wel mooi en gezellig veel winkels zonder toeristische zooi. Maar zonder markt was Spoleto toch echt niet compleet.
Aangezien de grote tent weer ingepakt moet worden voor een lange tijd en het vandaag droog was besloten we deze ’s middags in te pakken. Vooral omdat de weersvoorspellingen niet alleen maar zon voorspeld. Vannacht dus onze kleine Quechua tent die al helemaal geen warme bescherming is voor het menselijke lichaam. We hopen dus dat het vannacht minder koud is. Alle spullen zijn verder ook al ingepakt, dus moeten we vanavond in het restaurant pizza gaan eten, wat niet echt een straf is. En gelukkig hebben ze hier ook een tv ruimte waar we kunnen zitten zodat we daarna rechtstreeks ons bed in kunnen. Morgen ochtend kunnen we dus snel vertrekken naar Colle val d’elsa waar ons appartement klaar staat.

http://picasaweb.google.nl/doggmaster1980

dag 32 t/m 34

2008-05-04T18:14:00.001+02:00

Dag 32, 1 mei 2008
1 mei dag van de arbeid en hemelvaartsdag geen enkele winkel open, dus al het oude brood hebben we maar lekker gebakken zodat we tenminste toast hadden. Omdat we ’s avonds in Rome uiteten wilde zijn we in de middag pas richting Rome vertrokken. Ton en Marian gingen een wandeling langs de oude muur van Rome maken. Bob, Chris en Maria wilde het Forum Romana nog zien, dus een geschreide dag. Toen we eenmaal uit de metro stapte werd het ons duidelijk dat heel Rome op straat was aangezien ze hier ook een vrije dag hadden. Een drukte van jewelste en helaas was het Forum ook gesloten wel konden we door het hek kijken dus de trap waar Julius Caesarheeft gelopen hebben we gezien. Op naar de Joodse buurt wat hier de Getto heet, in de veronderstelling dat de Joodse winkels wel open waren aangezien zij vast geen hemelvaartsdag kennen. Maar helaas alle winkels waren ook hier dicht en geen Jood te bekennen. Dus had Bob besloten dat er maar een spelletje van gemaakt moest worden. Wie de eerste Jood zou spotten zou iets winnen, wat dat was kunnen we maar beter niet vermelden. Maria was de gelukkige 1 keppel gespot in een shoarma tent, het kon ook niet anders. Zij heeft gelijk maar duidelijk gemaakt dat zij geen interesse had in de prijs.
Het was inmiddels de hoogste tijd om verder te lopen naar Piazza Navona waar we met Ton en Marian hadden afgesproken. Onderweg heeft Bob nog wat prullaria gekocht bij de straatverkopers en heeft Maria een zelfgemaakte tas gekocht bij één of andere soof. Vanaf Piazza Navona zijn we met z’n allen naar een restaurant gelopen in de buurt van Campo de’Fiori. In de kelder van het restaurant waren nog de oude resten te zien van Theatro Pompejus. De keuken van dit restaurant was authentiek Romeins. En de ober had ook zo z’n eigen ideeën over wat je moest eten. Zo kwamen er al gauw gebakken artisjok en bloemen, mozzarella zonder iets en een paar flinke plakken spek op tafel. Toen we de steeltjes van de artisjok lieten liggen kwam de serveerster ons vertellen dat we ook die moesten opeten. Keurig hebben we alles opgegeten waarbij een aantal van ons alleen met de gebakken bloemen wat moeite hadden. Er werd ons geadviseerd om allemaal lasagne van het huis te eten, maar na bestelling bleek dat er maar voor 3 personen was. Het blijven rara jongens die Romeinen. Bij het bestellen van het toetje had de ober voorgesteld dat we allemaal maar tiramisu aten, maar dat is hem niet gelukt.
Met volle buiken en weer een gezellige dag achter de rug kun de avondwandeling richting parkeerplaats weer worden gestart met Ton en Marian als gidsen. Zo liepen we langs de Area Sacra dell’Argentina beter bekend om de naam katteforum, vanwege de vele katten die in dit forum leven. Op deze plek is op 15 maart 44 v.C. Julius Caesar vermoord. Na wat katten geaaid te hebben liepen we weer verder. De katten hier zijn toch niet zo lief als onze poesjes thuis, ach ja gelukkig wordt voor hen goed gezorgd.
Ton heeft ons weer veilig thuis gebracht waar we onze gezellige week samen afsloten.

Dag 33, 2 mei 2008
Het was weer zo ver voor Ton, Marian en Bob zat de vakantie er weer op. En voor ons, we moeten de tent weer in. Een kritisch moment aangezien het bed zo lekker sliep en als je bezoek dan weer naar Nederland gaat, dan gaat het wel een beetje kriebelen om ook weer lekker naar huis te gaan. Maar nee Maria moet en zal de San Francesco in Assisi zien, dus er zit niets anders op dan maar gewoon weer te wennen aan onze tent. Nadat we Ton, Marian en Bob hadden uitgezwaaid hebben we de spullen weer in de auto gegooid en zijn we vertrokken. De rit ging voorspoedig en we kwamen al snel op de camping die we hadden uitgezocht. Een hele drukke camping met geen privacy, aan alle kanten stonden caravans en tenten. Op naar de volgende camping besloten we. Ook deze voldeed niet aan onze eisen, het is rond Assisi veels te druk ontdekte we. Thuis had Maria al eens een camping gezien op internet, wat echt een superuitzicht had. Deze lag alleen op een uur rijden van Assisi in het Parco Nazionale dei Monti Sibillini. Toch besloten we dat uur nog te rijden naar het dorp Preci in het park. Het was een geweldig mooie rit door de bergen en het park. En eenmaal op de camping aangekomen bleek dat het de juiste beslissing was om midden in de natuur te gaan kamperen. Dit uitzicht is echt zo mooi en de dorpjes zijn zo schattig klein. Vanuit onze tent kijken we uit op een dal met wat huizen eromheen twee heuvels met een dorp wat tegen een heuvel is gebouwd en achter het dorp zijn de enorme Apenijnen (gebergte) van Italië te zien. Nadat de tent weer was opgezet is Chris gaan zoeken naar een winkel in het dorp waar we op uitkijken. Helaas was er alleen brood te krijgen, dat in heel Italië zo hard is dat het erop lijkt dat ze ook dit hebben opgegraven uit de Romeinsetijd. Maar goed morgen zoeken we wel weer een echte winkel voor vanavond is het menu dus soep met baksteen. We zijn dus weer volop aan het kamperen. Gelukkig zijn we niet meer de enige gekke in een tent. Voor het eerst dat we ze weer tegenkomen, andere idioten die kamperen in een tent.

Dag 34, 3 mei 2008
Vanmorgen is Chris weer op pad gegaan om brood te gaan halen. Helaas is hier in het dorp echt geen andere winkel dan de slager van gisteren die alleen vlees en brood verkoopt. Dus vandaag maar eens opzoek naar een winkel en de omgeving verkennen. Bij de receptie keek de mevrouw met snor ons schaapachtig aan en begon te lachen, een winkel ja dan moest je een uurtje rijden naar of Perugia of Spoleto. Mooie boel dan en wij maar vragen waar doe jij dan boodschappen, nou die deed ze niet ze at altijd in het restaurant op de camping. Goed, we zijn dus echt beland op het einde van de wereld. Midden in de prachtige natuur zonder winkels. Misschien moeten we maar gauw een groentetuin naast de tent gaan maken. Of toch een Italiaans uurtje gaan rijden naar Spoleto. Tijdens onze rit naar Spoleto kwamen we half verwegen toch echt een supermarkt tegen. Deze had alleen nog mangiare dus dan maar even bij het riviertje kijken naar de vissers en een hapje eten bij een restaurant. Toen het 4 uur was konden we eten gaan inslaan. Het was een soort Lidl met alleen maar B merken. Dus gelijk maar voor 3 dagen eten ingeslagen aangezien je in Italië maar nooit weet op welke dag ze gesloten zijn. En om nou echt 1 uur te moeten gaan rijden voor wat groente, is ook best wel zonde van de benzine. Verder niets anders gedaan dan kijken naar het prachtige uitzicht en een beetje uitrusten van de zware eerste koude nacht in de tent.

http://picasaweb.google.nl/doggmaster1980

Dag 25 t/m 31

2008-05-01T12:10:00.002+02:00

Dag 25, 24 april 2008
De zon scheen weer volop zoals bijna elke dag. Lekker weertje dus om eens bij het zwembad te zonnen. En genieten van de irritante Engelse jeugd die uiteraard weer allemaal rotstreken uithaalde. En uiteindelijk konden we nog meer genieten van een boze campingeigenaar. Heerlijk al die Engelse buitenwijk figuren, die je hier veel ziet. Allemaal Onslo’s en Rose’s die we gelukkig nog steeds kunnen ontlopen, wat erg moeilijk is aangezien ze tegenover de wc’s staan met de caravan. Dus spieken om het hoekje en als de kust veilig is rennend naar de wc.
’s Middags lekker de kliekjes van gisteren opgegeten en verder heerlijk verveeld tot de enorme donkere wolken zich opstapelde boven ons hoofd. Zware donderslagen en verder stilte voor de storm. En alle Engelse gooide nog een kooltje op de BBQ, ach ja moeten zij zelf maar weten. Wij haalde maar alvast de was van de lijn en stelde al onze spullen veilig voor wat komen zou. Toen was het zo ver de onweer wasrecht boven ons en de regen brak uit. Wat vervolgens overging in hagel maar zo groot als dobbelstenen. Een enorm kabaal, dit ging nog even 20 minuten door en langzaam werd de lucht weer minder dreigend. Na deze hagelbui en onweer is het behoorlijk koud. De dikke truien zijn weer tevoorschijn gehaald en zelfs 2 uur nadat de hagel viel ligt deze nog voor onze tent. Schijnbaar is het nu zo koud dat het niet eens smelt. Beetje jammer alleen dat nu de tent weer zeiknat is terwijl we deze morgen ochtend weer moeten inpakken voor een week. Er zit waarschijnlijk niets anders op dan later te vertrekken zodat hij alsnog kan drogen. Vanavond weer de spullen klaarzetten en dan morgen op naar ons bezoek uit Nederland en weg van Onslo en Rose. We hebben al helemaal zin in een echt huis.

Dag 26, 25 april 2008
Aangezien we gisteren een flinke hagelbui hadden gehad moesten we vanmorgen maar rustig inpakken zodat de tent kon drogen. Wij waren in de veronderstelling dat onze grote vrienden Onslo en Rose reeds waren vertrokken. Dit bleek niet het geval toen ze ons gevonden hadden om gedag te zeggen. En ja de eerste woorden waren van hun uit “tot in Engeland”. Na nog wat chitchat vertrokken ze dan echt eindelijk richting pizza. Dus nu kunnen we echt opgelucht ademhalen. Nadat de tent gepakt was gingen we opzoek naar het huis. Adressen vinden is hier in Italië soms erg ingewikkeld. Een logica van niets de plaatsnaam staat waar onze straatnaam staat. En de straatnaam moet je gewoon zoeken tussen de gegevens. Waar wij onze plaatsnaam hebben staan staat iets nog onlogischer namelijk bijvoorbeeld de naam van een dorp verderop. Ach ja uiteindelijk vind je alles een keer en zo ook het huisje, die staat aan een prachtige laan midden in de olijfboomgaard. Heerlijk een huis en wat voor huis echt geweldig mooi en met een prachtig uitzicht. Nadat wij de boerderij hadden bezocht en de beesten te eten hadden gegeven arriveerde Ton, Marian en Bob. Met een flesje wijn op onze gezamenlijke week geproost. ’s Avonds lopend opzoek naar een restaurant maar na 1 uur in de regen gelopen te hebben niets gevonden. Dus terug naar huis en de auto gepakt waarna we ontdekte dat echt niet zo heel ver van waar we gelopen hadden een restaurant zat met heerlijke pizza’s. Voldaan zijn we daarna gaan slapen in een echt bed zonder kou.

Dag 27, 26 april 2008
Chris en Bob waren vanmorgen al vroeg op pad om voor een ontbijt te zorgen. Na een overheerlijk ontbijt zijn we vertrokken naar Rome. Tijdens onze reis belde Sander om ons te vertellen over de geboorte van Sander en Dien hun dochter. Gisteren avond is Jet Iris geboren bijna 4 kilo goed gedaan Dien en jullie beide uiteraard van harte.
Na een flinke wandeling langs de Tiber en de Engelenburcht kwamen we aan de Piazza San Pietro het grote plein waar de Paus elke zondag komt zwaaien vanuit zijn kantoor. Na even in de rij gestaan te hebben konden we de Sint Pieter in. Veel pracht, praal en heel groot met mooie schilderijen. Helaas heeft de Paus niet de moeite genomen om even naar ons te zwaaien dus vertrokken we maar weer, tijd voor mangiare. En op zoek naar kaartjes voor de voetbal wedstrijd morgen AS Roma tegen Turino, maar helaas de legale verkoop is uitverkocht. Morgen dus bij het stadion kijken of er kaartjes zijn voor Bob, Chris en misschien Ton. Na onze zoektocht gingen we richting parkeerplaats lopen op de toeristische manier nog even hierlangs en o daar moeten we ook nog heen. Zo kwamen we langs de Santa Maria dei Miracoli en Santa Maria in Montesanto een prachtige tweelingkerk naast elkaar met een even zo mooi plein, Piazza del Popolo. Tegenover deze kerken staat de Santa Maria del Popolo waar Ton echt naar binnen wilde voor twee schilderijen van Caravaggio. In deze zeer kleine maar mooie kerk was in 1 hoek een drukte van jewelste, daar moesten we zijn. Nadat Ton en Marian ons geïnstrueerd hadden waar we bij deze schilderijen op moesten letten werden de schilderijen nog mooier. Nadat we de parkeerplaats weer gevonden hadden moesten de boodschapjes gedaan worden voor onze privé kok Chris, die vanavond samen met zijn rechterhand Bob een heerlijke maaltijd op tafel hebben gezet. Met de buikjes weer vol en een espresso als toe was het weer rusttijd en dus tijd om te slapen.

Dag 28, 27 april 2008
Vandaag was het Bob zijn dag er moesten kaarten komen van AS Roma, dus auto in en op naar Stadio Olympico. Daar aangekomen was het weer een typisch Italiaans gebeuren. De eerste man zei “er is geen zwarte markt voor kaartjes voor de wedstrijd”. Persoon twee wist een loket bij het stadion, uiteraard onvindbaar. Nou dan even aan de volgende fan vragen, die weer zei dat je bus 69 moest pakken en bij het Theatro Grando waren in de buurt kaarten te krijgen. Maar de bus pakken dat werd niet wat, dus Chris en Bob weer aan de volgende man vragen die weer zei Theatro Grando maar volgens deze beste man was het maar 500 meter verderop. Ton, Marian en Maria aanschouwde dit gebeuren vanuit een bar, heerlijk met cappuccino. En Chris en Bob gingen die 500 meter maar eens lopen, waarvan wij dachten 500 Italiaanse meters dus dat zal dan wel 1 km zijn. Na 30 minuten en 5 km verder kwamen de heren terug zonder voetbalkaarten. Dan nog maar één keer proberen bij het stadion voor 150 euro konden de jongens 2 kaatjes kopen, wat ze toch echt te duur vonden. Met hangende schouders kwamen ze terug in de bar en werd besloten om er gewoon een mooie dag van te maken in Ostia Antica, de oude haven van Rome sinds 700 v.C.. Toen in de 4de eeuw de handel terugliep, de haven langzaam dichtslibde en malaria uitbrak is de gehele bevolking vermoedelijk 100.000 mensen de stad verlaten. En is de haven van Rome naar het noorden verplaatst. Doordat Ostia onder zand was bedolven is er veel bewaard gebleven, zoals gevels en mozaiëken van de badhuizen. Na weer goed veel voetenwerk was het weer de hoogste tijd om richting ons prachtige huis te gaan. Waar Bob en Chris voor pizza’s gaan zorgen maar wel nadat er even is gevliegerd.

Dag 29, 28 april 2008
Ton en Marian zijn zo vroeg wakker dat zij een ochtend programma gingen doen en de jonkies gingen dus een uitslaap ochtend houden. Bob is een echte uitslaper en aangezien hij ook nog last heeft van dichte oren van het vliegtuig kan niemand zijn slaap doorbreken. Bij Chris en Maria is dat anders zij zijn geen goede uitslapers. En als je toevallig ook een stenenvloer met schuivende stoelen in het appartement boven je hebt die ’s morgens om 7 uur spontaan 2 uur lang boven je gaan schuiven helpt dat ook niet echt mee om in je bed te blijven liggen. Daarom is Maria maar heerlijk op ons terras boekje gaan lezen en moesten de jongens de dieren hier maar flink vermaken. Rond 1 uur kwamen Ton en Marian ons ophalen om richting Rome te gaan. Waar zij nog wat kerken gingen bezoeken en de jonge gasten hun eigen programma hadden samengesteld, namelijk het Colosseum en de San Clemente. Maar eerst eten dat je hier net als in Nederland als je snel wilt eten in een snackbar doet. Alleen verkopen ze hier in een snackbar pizza en pasta’s. Daarna naar de San Clemente, een kerk met drie bouwlagen waarvan de 1ste laag de 3de eeuwse tempel. De 2e laag is een 4de eeuwse kerk en de 3e laag (die op straatniveau ligt) is een 12de eeuwse kerk. Erg bijzonder te bedenken dat er tot twee keer toe boven op een vorig bouwwerk is gebouwd. Eigenlijk zit heel Rome zo in elkaar onder bijna elk gebouw zitten resten uit de Romeinsetijd. Na ons bezoek aan de San Clemente, moesten we toch echt gaan geloven aan de rij bij het Colosseum, maar eerst moest Bob nog een echte nep zonnebril scoren bij een van de vele illegale straatverkopers die met de oudste en nepste modellen tentoonstellen bij elke bezienswaardigheid in Rome. Toch is het hem gelukt om een bril te kopen die ook goed staat. Zo helemaal klaar voor de rij, waar ons een gids werd aangeboden voor een rondleiding in het Colosseum. Die moesten we nemen uiteraard aangezien onze persoonlijke gidsen Ton en Maria ons niet konden rondleiden. Een alleraardigste gids die veel van het stopwoordje okay hield, heeft ons een hoop verteld waarvan sommige delen soms erg slecht te verstaan waren. Blij dat je dan met z’n drieën bent want één van ons drieën had het dan wel begrepen en gaf dan de vertaling. Zo kregen we ook te horen dat al de mooie marmeren stenen uit het Colosseum is gehaald voor de bouw van het Sint Pietersplein. Met zo’n Engels sprekende Italiaanse gids krijg je allemaal van dit soort weetjes te horen wat erg leuk is. Aangezien het inmiddels 6 uur was moesten we na afloop van de rondleiding maar gauw naar onze ontmoetingsplaats met Ton en Marian lopen, het Pantheon. Ook dat moesten we van binnen bekijken. Erg bijzonder gebouw en vanbinnen de grote koepel met het gat in het dak en alles in volledige staat net als toen het net gebouwd was in 125 n.C.. Met uitzicht op het Pantheon hebben we ’s avonds van een heerlijke maaltijd genoten. Bij iedere hap die Marian nam keek ze op met een diepe zucht en moest er even gezegd worden dat dit toch echt genieten was. En dat was het zeker alles was perfect. Het prachtige verlichte Pantheon, een plein vol mensen die je ziet genieten en dan ook een heerlijke maaltijd.
Maar de avond konden we nog niet afsluiten zonder een bezoek te brengen aan de Trevifontein. Een prachtig verlichte fontein als het donker is die pas in 1762 is voltooid. Hier konden we met onze rechterhand een muntje over de linkerschouder werpen voor een terugkomst naar Rome in de toekomst. Zodat we nu met een gerust hart naar ons huisje konden waar Ton ons weer keurig naartoe heeft gereden.

Dag 30, 29 april 2008
Toen we vanmorgen opstonden was het bewolkt, ons plan om te gaan picknicken moest dus even worden uitgesteld. Het was lekker bewolkt voor een goede winkelmiddag in een van de shoppingcenters van Rome. Tijdens onze reis naar het winkelcentrum reden we ineens langs de echte oude stadsmuur van Rome. Een enorm hoge muur waarbij je echt geen flauw idee hebt wat zich aan de andere kant van de muur bevind. En om ons culturele ochtend compleet te maken wilde Ton nog even over de Via Appia Antica lopen. Dit is de oude Romeinse weg en het eerste deel legde ze in 312 v.C. aan. In 190 v.C. is het tweede deel van de weg aangelegd tot aan de havens van Taranto en Brindise twee havensteden in het zuidelijke deel van de laars van Italië, dus zo’n 700 km naar het zuiden. De echte oude stenen lagen er nog op het punt waar onze wandeling begon. Echte grote stenen waar de karrensporen in het steen zichtbaar is. Prachtig te bedenken dat deze weg één van de eerste Romeinse weg is en dat deze weg in die tijd veel werd gebruikt voor het transporteren van levensmiddelen. Op deze 2000 jaar oude weg hebben we dus een korte wandeling gemaakt om vervolgens in een 2000 jaar nieuwere winkelcentrum te gaan winkelen. Leuk contrast qua tijd.
Eenmaal in het winkelcentrum aangekomen moest er maar flink geshopt worden. Bob had al snel een paar flinke stoere stappers te pakken. Ton was op eigengelegenheid aan de wandel maar werd natuurlijk al snel opgetrommeld per 06 door Marian om even langs de winkels te gaan waar er even betaald moest gaan worden. Maria had ook al snel leuke espressokopjes gescoord en Chris had een beetje pech maatje XL in een G Star winkel kennen ze niet echt, dus moest er vlak voor vertrek toch nog een kleinigheidje gekocht worden in de Intersport en dat werd een American Foodball. Dit aangezien het Chris nog steeds niet is gelukt om de vlieger langer dan 5 seconde de lucht in te houden. Voldaan konden we weer naar huis toe gaan waar Marian heerlijk Italiaans heeft gekookt. Helemaal vol, gelukkig en met wederom een gezellige dag konden we weer gaan slapen.

Dag 31, 30 april 2008
Aangezien Ton bijna elke morgen om 6 uur wakker is zijn we blij dat Ton en Marian in een ander huis zitten. Zodat Ton alleen Marian rond dit tijdstip wakker kan maken. De ochtenden van hen zijn dan ook anders dan die van Maria, Chris en Bob. Wij staan niet al om 8 uur in de winkel. Nee rustig aan worden we wakker en Ton en Marian kwamen ons vanmorgen om 11 uur halen om vervolgens naar Tivoli te gaan. Tijdens onze autorit reden we langs een markt waar Maria even wilde shoppen. Na wat babykleertjes voor Jet en Australian sokken voor de jongens zette we onze reis weer verder. Maar eerst nog even cappuccino drinken, waarbij de prijzen toch echt anders liggen in een niet toeristisch dorp. Voor maar 4,50 euro heb je in dit dorpje 5 cappuccino’s je zou er zo de hele dag willen zitten. Maar nee Tivoli wilde we zien dus reden we verder. Eenmaal in Tivoli aangekomen wist de TomTom ons te begeleiden door hele leuke smalle straatjes met als eindbestemming Villa d’este. Een oude villa met een groot landgoed. De villa zelf was niet heel indrukwekkend en op sommige schilderingen na was ook de kunst aan de muren een beetje vreemd. Veel misvormde kinderen en beschilderingen van gekke gezichten waren op de muren en plafond te zien. De tuin was wel echt prachtig veel fonteinen en mooie rozen.
Vanuit de auto hadden we een enorme waterval gezien, waar de jongens graag een bezoekje aan wilde wagen. Na wat speurwerk kwamen we bij de ingang van het park waar de waterval te zien was. Na een wandeling van 2 uur berg op en berg af en uitzichten van boven de waterval tot onderaan de waterval rijker zijn we de auto ingestapt om weer huiswaarts te gaan waar Chris weer heerlijk heeft gekookt.

dag 20 t/m 24

2008-04-24T18:44:00.001+02:00

Dag 20, 19 april 2008
Onze alleraardigste campingbaas heeft ons vanmorgen afgezet bij het treinstation. Je hoeft je niet af te vragen welk perron je moet hebben, want er is maar 1 perron waar de trein beide kanten opgaat.
Maar goed we vonden dus de juiste trein en gingen met hoge snelheid al schuddend richting Pompei. Echt wat een stad dat oude Pompei en groot. In vele ruïnes van huizen waren nog echt de fresco’s op de muren te zien. Er is nog zo veel overgebleven van na de uitbarsting van de Vesuvius en 79 n.C.. De stad lag onder een dikke laag lava en as van 6 meter. Daardoor is er zo veel van deze stad nog overgebleven. Het is niet te in te beelden hoe groot het is maar er woonden ongeveer 20.000 mensen. Nadat Pompei in 62 n.C. werd getroffen door een aardbeving waren alle mensen druk doende de stad weer op te bouwen. Niet wetend dat nog geen 17 jaar later er geen stad meer zou zijn.
Momenteel zijn ze nog steeds bezig met het opgraven van het oude Pompei. Door de hoofdstraat waren de oude bakkerijen en barren nog goed te zien, inbeeldingsvermogen is dus geen vereiste.
In de grote villa’s en restaurants waren de mozaïeken erg mooi. Dat mensen zelfs in de eerste eeuw aan huis verfraaiing deden, wat wij nog steeds doen dat is toch wel erg mooi.
Bij de uitgang waren nog een aantal gipsen afgietsels van mensen te zien die ze tijdens de opgravingen gevonden hebben. Ook hebben archeologen wortels, uien, kolen, kersen, perziken en citroenen opgegraven zo goed is alles onder de lava en as bewaard gebleven.
Na de oude stad Pompei gezien te hebben waren we ook erg nieuwsgierig naar het nieuwe Pompei waar ze ook vast wel een McDonalds hebben. Na een weer zeer lange wandeling werden we beloond met een Big Mac menu wat voor ons erg goed is aangezien we elke dag flinke wandelingen maken. En het heeft ons gesmaakt daarna nog even cultuur snuiven op naar het grote plein met een zeer rijke kerk, Madonna del Rosario. Veel goud en prachtige schilderingen overal waar je maar kon kijken. Op het altaar deed de pastoor zijn praatje waar wij natuurlijk niets van snapte. En wat ons het meest verbaast, veel jongelui zijn zeer geïnteresseerd voor alle prenten aan de muur. De fotocamera’s werden volgeschoten en ze kregen er maar geen genoeg van. Het geloof is hier echt een enorme happening, waarschijnlijk zijn alle Italianen gelovig en zijn ze erg trouw met naar de kerk gaan. Tijdens de mangiare zie je die kerken hier vol stromen met jonge en oude mensen die even een kruisje komen slaan.
Na ons bezoek aan al dit goud zijn we weer richting trein gelopen en eenmaal op het station in Vico Equense moesten onze moeien voetjes ook nog de afdaling naar de camping verdragen. Na weer even een handwasje gedaan te hebben mochten we weer eten, vandaag pasta wat zeker erg lekker is ook op ons campinggaz stelletje.

Dag 21, 20 april 2008

Al drie weken weg sjonge jonge jonge en nog geen heimwee. De meeste van jullie thuisblijvers dachten dat wij na 2 weken al gillend naar huis zouden gaan. Nou mooi niet dus. Wel realiseerde we ons vandaag dat als we nu een normale vakantie van drie weken hadden we morgen al moesten gaan werken. We hebben echt een lot uit de loterij gewonnen dat we dit allemaal mogen meemaken. Vrijdag komen Ton, Marian en Bob naar Fara in Sabina een dorp ten noorden van Rome. Daar mogen we dan weer even genieten van een echt bed en een dak boven ons hoofd en uiteraard van Schouten en Bob. Maar zo ver is het nog niet eerst moeten we onszelf nog vermaken, wat ons goed afgaat.
Vanmorgen 7 uur ging de wekker aangezien we vandaag de boot wilde nemen naar Capri. En die vertrekt alleen s’morgens om 7.50 uur. Capri is een eiland hier dichtbij dat bekend staat om zijn rijkdom, en die dag zou ons duidelijk worden waarom. Vroeger kwamen alleen de rijke der aarde naar dit eiland. Oom Mart wist ons al eerder te vertellen dat dit een lustoord zou zijn voor homo’s. Nou die hebben we niet gezien, maar wel weer veel dames waarbij het te hoog naar de bol is geschoten. Dure slippers, armbanden, zonnebrillen, jurkjes, horloges enz enz en uiteraard moeten ze veel foto’s maken van zichzelf en in elke ruit even de haren goed doen. In deze regio valt het ons sowieso op dat alle mensen erg met zichzelf bezig zijn. Dit komt ook tot uiting in het verkeer en lopend op straat, voor iemand wijken kennen ze niet. Maar goed des al niet te min is het een zeer mooi eiland. Wij zijn helemaal naar de punt van het eiland gelopen dat normaal een wandeling van 1 uur is berg op. Helaas hadden we een straatje gemist waardoor de wandeling toch zeker wel 1 ½ uur moet zijn geweest. Boven op de berg stond Villa Jovis vanwaar Tiberius in zijn nadagen het Romeinse Rijk regeerde. Voor deze Villa hoef je deze wandeling niet te doen het uitzicht over de prachtige blauwe zee en vasteland is wel de moeite waard. Na een korte pauze namen we weer de benenwagen terug naar het dorp Capri. Wij waren van plan om even lekker op een terras wat te eten. Wij hadden dan ook keurig ons drankje besteld in het Italiaans en zagen toen de menukaart. We kwamen tot de ontdekking dat elk drankje 6 euro koste, dus laat dat eten dan maar even zitten. Beneden in de haven konden we iets goedkoper lunchen, namelijk voor maar 30 euro. En dat voor een broodje tonijn en hamburger met frites, het goedkoopste van de menukaart. Alsof het allemaal niets is. Na een wandeling door de winkelstraat was het beeld compleet. Alleen maar juwelieren, zonnebril winkels en kledingzaken van merken die wij eigenlijk alleen maar hebben gezien op de Arc de Triomf in Parijs. Merken die niet voor onze portemonnee bestemd zijn net als de terrasjes. We nemen de volgende keer dus gewoon weer ons lunchpakketje mee of gaan wel weer ergens een pizza halen. Dat dit eiland vroeger alleen bestemd was voor de rijken is een fabel, want dat is het nu nog steeds. En dat dit eiland zeer rijk is dat snappen we ook wel je wordt belazerd waar je bij staat. Dit hadden we nog niet mee gemaakt. Zelfs op een routekaart staan duurdere prijzen op stickers en onder de sticker is de map ineens een euro goedkoper. Bij elk terras staan de obers mensen binnen te lokken net Turkije. Maar goed je moet erdoorheen kijken de natuur en het uitzicht zijn adembenemend. Na al het dure gebeuren zijn we maar even op het strand gaan liggen om de benen wat rust te geven. Om 17.20 uur ging de boot terug naar de haven voor onze camping. Net als op de heenreis vaarde we ineens in een dikke mist die net boven zee hing, erg spookachtig en vreemd als je er ook zo weer uitvaart.
Eenmaal weer op de camping aangekomen, kwamen onze buren, Duitsers die volgens ons toch echt geen Duits spreken weer een praatje maken. Terwijl wij onze dagelijkse dingen weer deden zoals wassen, afwassen, naar de wc gaan enz enz kwamen we ze steeds tegen. En ze houden van praten alleen deze taal kennen we niet. Af en toe pikken we wat losse flodders op en praten maar weer in het Duits terug. Wat schijnbaar ook geen Duits is want mevrouw vroeg ineens aan Maria of zij Frans praatte. Nou Maria is het zat de Italiaanse lessen worden geannuleerd want ze kan maar beter haar Frans gaan oppikken. Overal praten ze Frans tegen Maria en die harde Italiaanse klanken gaan haar niet goed af.

Dag 22, 21 april 2008
Een heerlijke stranddag wilde we deze dag lekker een beetje zonnen. Maar de zon was er niet, dus dan maar boodschappen doen in Vico Equense. Eerst wilde we gaan lopen aangezien autorijden hier echt een ramp is. Alleen is Maria ligt geblesseerd van al dat lopen. Dus toch de auto met Chris aan het stuur. Zo kort zijn rijbewijs en het gaat echt super. In het dorp aangekomen gelijk de eerste de beste parkeerplek de auto neergezet en te voet winkels kijken. We hadden een nieuwe koekenpan nodig aangezien de antiaanbaklaag van de vorige door het eten in onze maag is verdwenen. In een soort mannetje van alles winkel een koekenpan gescoord. Na nog wat groente zaakjes in te zijn geweest gingen we ons weer wagen aan het verkeer. Dit keer was het echt kantje boord wat betreft een deukje, maar gelukkig net niet. O, we zijn zo blij dat de auto nog niets heeft.
Terug op de camping de financiën gedaan, wat er zeer goed uitziet. We blijven zelf zwaar onder ons krappe budget, dus we plakken er gewoon nog een maand aanvast, grapje.
Aangezien het weer hier ook wat minder wordt gaan we morgen waarschijnlijk richting Rome rijden als de zon zich ’s ochtends niet laat zien. Dus de spullen klaargezet en toen kwam zon lief weer. Chris had nog niet in de zee gezwommen en de zee ziet hij de komende 2 weken ook niet meer. Daar moest gebruik van gemaakt worden, zwembroek aan en duiken maar. Het water was alleen zo koud dat praten ook niet meer lukte. Toch is hij nu de zee in geweest en kunnen we met een gerust hart het binnenland gaan verkennen. Maar eerst gebakken aardappels uit onze super mooie nieuwe pan.

Dag 23, 22 april 2008
Om 10.30 uur zijn we vertrokken uit Vico Equense. Na een zware onweer en regen nacht waren de weersvoorspellingen toch niet zo heel erg geweldig meer. Tijd om de half natte tent in te pakken dus. Op de snelweg merkte we voorbij Napels dat de auto’s er weer wat normaler uit gingen zien. Geen hangende bumpers meer of auto’s die waren gebruikt op de kermis als botsauto’s.
Rond half twee kwamen we aan op onze nieuwe camping in Fiano Romano ten noorden van Rome. Deze camping heeft altijd heet water wat echt een geschenk is als je in 23 dagen maar ongeveer 5 x een warme douche hebt gehad.
Nadat de tent weer geheel was ingericht zijn we naar het dorp gereden. Wat een verschil zeg met zuid Italië. Duidelijk dat we weer in de westerse wereld zijn aangekomen. Er zijn weer huizen met tuinen, auto’s die glimmen en winkels waar je alles kan kopen. Het oude centrum van Fiano Romano ziet er fantastisch uit, erg sfeervol. En aan dat eeuwige getoeter van auto’s lijkt ook een einde te zijn gekomen. In de winkel voor het eerst weer vlees gevonden dat we allebei durven te eten, dus gewoon van een koe ipv paard. Het smaakte ons heerlijk, pasta met champignons en biefstuk, een favo maatje van ons beide.
Vanaf de camping gaat elke morgen een bus naar Rome. We hebben ons aangemeld, maar de minibus zat vol. Als er nog meer gegadigden zijn laten ze een grotere bus vertrekken. Of we dus morgen op deze wijze in Rome komen krijgen we nog te horen.

Dag 24, 23 april 2008
Wat is de wurst nightmare als je op reis bent. Voor ons zijn dat Onslo en Rose (zie ons verhaal van dag 17). In Pompei waren we bang dat we misschien op dezelfde camping terecht zouden komen. Toen dat niet zo bleek te zijn konden we opgelucht weer ademhalen. Hier aangekomen in Fiano Romano zo’n 635 km van die afgrijselijke camping l’Africano in Briàtico denk je niet eens meer aan Onslo en Rose. De schok was dus ook dubbel zo erg toen Maria vanmorgen Rose tegen het lijf liep in de wc. Jezusmina gelijk begon ze ons weer uit te nodigen om vanavond naar hun caravan te komen en nog erger of we ook niet naar hen toe wilde komen in Engeland. Gelukkig stond ons dagje Rome gepland en aangezien de bus vanuit de camping naar Rome vol zat gingen we dus met de trein. Eenmaal aangekomen op het station liepen we Onslo en Rose weer tegen het lijf. Nou kan je denken het zou zo moeten wezen als je elkaar in zo’n groot land weer tegenkomt, maar wij willen het niet. Weglopen van het station konden we ook niet dus o, zo gezellig samen de trein gedeeld naar Rome. Wij gingen naar een markt en Rose wilde o zo graag weten welke markt. Het is haar niet gelukt om de naam van de markt uit ons te trekken, dus we wisten dat de markt save terrein zou zijn. Eenmaal aangekomen in Rome hebben we snel de metro genomen, waar zij niet in konden ivm de gehandicapte jongen. Zo die hadden we weten af te schudden. Na de metro moesten we nog een bus nemen en die bracht ons naar Campo dè Fiori, de oude markt. De markt was heel erg klein maar wel erg gezellig. We hebben er kruiden gekocht en in een echte bakkerij allemaal lekkers voor onze lunch op Piazzo Navona. Na de lunch zijn we door gelopen naar de Spaanse trappen, die er prachtig uitzag vol bloemen, de kerk bovenaan de trappen Trinità dei Monti was niet zo mooi weinig tierelantijn. Dus er moest nog een andere kerk bezocht worden die al dat goud wel aan de muur had. Op naar Santa Maria Maggiore, deze kerk was echt heel mooi en groot. Overal prachtige fresco’s en veel heel veel goud. Na deze zeer lange wandeling dwars door Rome wilde onze voeten nog maar 1 ding, de trein terug naar de camping. Rond 6 uur weer aangekomen en onze kippensoep staat lekker te pruttelen. Vanavond moeten we uiteraard onderduiken voor Onslo en Rose ons niet kunnen traceren, daarom na het eten maar gauw de lampen uit en tent dicht.

Koffie drinken in Italië
Tijdens ons eerste bezoekje aan Rome gingen we even lekker een cappuccino drinken in een van de vele café bars. In levende lijve ondervonden we wat Ference Máté in De Heuvels van Toscane schreef. Namelijk: “Koffie drinken is geen sociaal gebeuren- het is een verslaving. Koffie wordt niet gedronken, maar gaat rechtstreeks de aderen in. Zodra het espressokopje de toonbank raakt, wordt er hopla, een halve kilo suiker in gegooid en woep, wordt de koffie in één slok naar binnen gegooid, zodat de cafeïne meteen al door je aderen giert en je er klaar voor bent om er flink tegenaan te gaan. Dus terwijl ik nog zocht naar de suiker, had Neri al geroerd, de koffie naar binnen gegooid en betaald, en stond hij al bij de deur te wachten. Aangezien ik geen loden pijp had als slokdarm, moest ik mijn brouwsel schaapachtig met kleine slokjes opdrinken, terwijl ik naar hem bleef glimlachen”.
Wij zaten daar op de Hollandse wijze aan een tafel met kleine slokjes te kijken naar het tafereel wat zich aan de bar afspeelde. Mensen kwamen binnen, soms alleen of met z’n tweeën of met meerdere, gingen aan de bar staan waar dan direct een klein kopje espresso neer werd gezet. Nadat de suiker in het kopje geroerd was, werd het in één slok opgedronken en ciao weg waren ze weer. En dat voor maar 1 euro. In de tijd dat wij onze cappuccino opdronken hebben we 30 misschien wel 40 mensen zien komen en gaan. Zou dat opgefokte wat de Italianen toch wel erg hebben dan echt van de espresso komen?
Wij kunnen in ieder geval zeggen dat de cappuccino en het hele tafereel aan de bar voor ons nieuwe energie gaf voor de verdere wandeling door Rome.

voor de foto's klik hier: http://picasaweb.google.nl/doggmaster1980

dag 19 t/m 21

2008-04-21T15:19:00.000+02:00

Dag 19, 18 april 2008
Vandaag eens even verkennen waar we nou eigenlijk zijn beland en een supermarkt zoeken. Als je voor de camping staat dan kijk je uit over Napels, de Vesuvius en Pompei. We zitten namelijk in een baai tegenover de enorme stad Napels, waar we tot nu toe niet van plan zijn naartoe te gaan. Dit voornamelijk omdat we toch wat bang zijn dat onze spullen gejat zullen worden , waar deze stad toch echt om bekend staat. Morgen gaan we met de trein naar Pompei en misschien als dat allemaal goed gaat gaan we misschien Napels ook nog wagen. Met de auto is hier even geen optie, het wegennet is hier echt een drama en wij willen graag onze Matrix heel houden. Op de teller staat nu 3042 kilometer en dit zonder problemen of schade. Zelfs nadat we gisteren van onze voorligger op de snelweg een benzine douche kragen zit er nog geen vlekje op de auto. We zijn zo trots op onze Hyundai. Maar goed we gingen dus ook een supermarkt zoeken in Vico Equense een klein dorp dachten we. Nou groot genoeg om te verdwalen. Toen we eindelijk een supermarkt vonden kwamen we daar de eerste verse melk tegen, dus die kans moeten we grijpen om pannenkoeken te gaan maken. Toen we weer terug naar de camping wilde konden we het centrum niet uitrijden allemaal éénrichtingsweggetjes en alles kriskras door elkaar. Naar de verkeerspolitie die midden op het kruispunt stond te fluiten en te wapperen met zijn armen hebben we drie keer gezwaaid. De derde keer hadden we eindelijk de juiste straat. De camping ligt onder de berg waar het dorp zit en nou zou je denken dan moet je toch gewoon naar beneden rijden. Niet dus, onze TomTom snapte er voor het eerst ook de ballen van, want volgens dat ding was de aankomsttijd 45 minuten later en moesten we wandelpaden inrijden.
De camping ligt tevens ook na een tunnel en tussen een brug. Eerst moet je de tunnel in en na de brug rechtsaf. Die tunnel kan je alleen in als je uit de richting van Napels komt, dus steeds moeten we op een onmogelijke weg keren om die tunnel in te komen. Echt een raar gebeuren die wegen hier, we snappen er niets van.
Toen we eindelijk op de camping aankwamen hebben we eigenlijk de rest van de dag helemaal niets gedaan tot vervelends aan toe, heerlijk.
Chris is nog wel even druk geweest met slijmen bij onze zeer vriendelijke campingbaas. Dit omdat we morgen de trein willen pakken naar Pompei, maar het station is hier boven op de berg, en daar kunnen we niet parkeren. En lopen is echt geen optie, maar Chris en de baas zijn nu vriendjes dus hij wil ons morgen wel naar het station brengen.
S’avonds heerlijk pannenkoeken gegeten en nee wij eten echt niet alleen maar Hollandse pot alleen kan je ook niet elke keer schrijven dat je weer pasta hebt gegeten. Over Italianen wordt trouwens gezegd dat ze niet ontbijten. Nou wij geloven daar niets van, want naast dat de pasta de meeste schappen hebben in de winkel is er een zeer uitgebreid gangpad met alleen maar ontbijt spullen.

Dag 20, 19 april 2008
Onze alleraardigste campingbaas heeft ons vanmorgen afgezet bij het treinstation. Je hoeft je niet af te vragen welk perron je moet hebben, want er is maar 1 perron waar de trein beide kanten opgaat.
Maar goed we vonden dus de juiste trein en gingen met hoge snelheid al schuddend richting Pompei. Echt wat een stad dat oude Pompei en groot. In vele ruïnes van huizen waren nog echt de fresco’s op de muren te zien. Er is nog zo veel overgebleven van na de uitbarsting van de Vesuvius en 79 n.C.. De stad lag onder een dikke laag lava en as van 6 meter. Daardoor is er zo veel van deze stad nog overgebleven. Het is niet te in te beelden hoe groot het is maar er woonden ongeveer 20.000 mensen. Nadat Pompei in 62 n.C. werd getroffen door een aardbeving waren alle mensen druk doende de stad weer op te bouwen. Niet wetend dat nog geen 17 jaar later er geen stad meer zou zijn.
Momenteel zijn ze nog steeds bezig met het opgraven van het oude Pompei. Door de hoofdstraat waren de oude bakkerijen en barren nog goed te zien, inbeeldingsvermogen is dus geen vereiste.
In de grote villa’s en restaurants waren de mozaïeken erg mooi. Dat mensen zelfs in de eerste eeuw aan huis verfraaiing deden, wat wij nog steeds doen dat is toch wel erg mooi.
Bij de uitgang waren nog een aantal gipsen afgietsels van mensen te zien die ze tijdens de opgravingen gevonden hebben. Ook hebben archeologen wortels, uien, kolen, kersen, perziken en citroenen opgegraven zo goed is alles onder de lava en as bewaard gebleven.
Na de oude stad Pompei gezien te hebben waren we ook erg nieuwsgierig naar het nieuwe Pompei waar ze ook vast wel een McDonalds hebben. Na een weer zeer lange wandeling werden we beloond met een Big Mac menu wat voor ons erg goed is aangezien we elke dag flinke wandelingen maken. En het heeft ons gesmaakt daarna nog even cultuur snuiven op naar het grote plein met een zeer rijke kerk, Madonna del Rosario. Veel goud en prachtige schilderingen overal waar je maar kon kijken. Op het altaar deed de pastoor zijn praatje waar wij natuurlijk niets van snapte. En wat ons het meest verbaast, veel jongelui zijn zeer geïnteresseerd voor alle prenten aan de muur. De fotocamera’s werden volgeschoten en ze kregen er maar geen genoeg van. Het geloof is hier echt een enorme happening, waarschijnlijk zijn alle Italianen gelovig en zijn ze erg trouw met naar de kerk gaan. Tijdens de mangiare zie je die kerken hier vol stromen met jonge en oude mensen die even een kruisje komen slaan.
Na ons bezoek aan al dit goud zijn we weer richting trein gelopen en eenmaal op het station in Vico Equense moesten onze moeien voetjes ook nog de afdaling naar de camping verdragen. Na weer even een handwasje gedaan te hebben mochten we weer eten, vandaag pasta wat zeker erg lekker is ook op ons campinggaz stelletje.

Dag 21, 20 april 2008

Al drie weken weg sjonge jonge jonge en nog geen heimwee. De meeste van jullie thuisblijvers dachten dat wij na 2 weken al gillend naar huis zouden gaan. Nou mooi niet dus. Wel realiseerde we ons vandaag dat als we nu een normale vakantie van drie weken hadden we morgen al moesten gaan werken. We hebben echt een lot uit de loterij gewonnen dat we dit allemaal mogen meemaken. Vrijdag komen Ton, Marian en Bob naar Fara in Sabina een dorp ten noorden van Rome. Daar mogen we dan weer even genieten van een echt bed en een dak boven ons hoofd en uiteraard van Schouten en Bob. Maar zo ver is het nog niet eerst moeten we onszelf nog vermaken, wat ons goed afgaat.
Vanmorgen 7 uur ging de wekker aangezien we vandaag de boot wilde nemen naar Capri. En die vertrekt alleen s’morgens om 7.50 uur. Capri is een eiland hier dichtbij dat bekend staat om zijn rijkdom, en die dag zou ons duidelijk worden waarom. Vroeger kwamen alleen de rijke der aarde naar dit eiland. Oom Mart wist ons al eerder te vertellen dat dit een lustoord zou zijn voor homo’s. Nou die hebben we niet gezien, maar wel weer veel dames waarbij het te hoog naar de bol is geschoten. Dure slippers, armbanden, zonnebrillen, jurkjes, horloges enz enz en uiteraard moeten ze veel foto’s maken van zichzelf en in elke ruit even de haren goed doen. In deze regio valt het ons sowieso op dat alle mensen erg met zichzelf bezig zijn. Dit komt ook tot uiting in het verkeer en lopend op straat, voor iemand wijken kennen ze niet. Maar goed des al niet te min is het een zeer mooi eiland. Wij zijn helemaal naar de punt van het eiland gelopen dat normaal een wandeling van 1 uur is berg op. Helaas hadden we een straatje gemist waardoor de wandeling toch zeker wel 1 ½ uur moet zijn geweest. Boven op de berg stond Villa Jovis vanwaar Tiberius in zijn nadagen het Romeinse Rijk regeerde. Voor deze Villa hoef je deze wandeling niet te doen het uitzicht over de prachtige blauwe zee en vasteland is wel de moeite waard. Na een korte pauze namen we weer de benenwagen terug naar het dorp Capri. Wij waren van plan om even lekker op een terras wat te eten. Wij hadden dan ook keurig ons drankje besteld in het Italiaans en zagen toen de menukaart. We kwamen tot de ontdekking dat elk drankje 6 euro koste, dus laat dat eten dan maar even zitten. Beneden in de haven konden we iets goedkoper lunchen, namelijk voor maar 30 euro. En dat voor een broodje tonijn en hamburger met frites, het goedkoopste van de menukaart. Alsof het allemaal niets is. Na een wandeling door de winkelstraat was het beeld compleet. Alleen maar juwelieren, zonnebril winkels en kledingzaken van merken die wij eigenlijk alleen maar hebben gezien op de Arc de Triomf in Parijs. Merken die niet voor onze portemonnee bestemd zijn net als de terrasjes. We nemen de volgende keer dus gewoon weer ons lunchpakketje mee of gaan wel weer ergens een pizza halen. Dat dit eiland vroeger alleen bestemd was voor de rijken is een fabel, want dat is het nu nog steeds. En dat dit eiland zeer rijk is dat snappen we ook wel je wordt belazerd waar je bij staat. Dit hadden we nog niet mee gemaakt. Zelfs op een routekaart staan duurdere prijzen op stickers en onder de sticker is de map ineens een euro goedkoper. Bij elk terras staan de obers mensen binnen te lokken net Turkije. Maar goed je moet erdoorheen kijken de natuur en het uitzicht zijn adembenemend. Na al het dure gebeuren zijn we maar even op het strand gaan liggen om de benen wat rust te geven. Om 17.20 uur ging de boot terug naar de haven voor onze camping. Net als op de heenreis vaarde we ineens in een dikke mist die net boven zee hing, erg spookachtig en vreemd als je er ook zo weer uitvaart.
Eenmaal weer op de camping aangekomen, kwamen onze buren, Duitsers die volgens ons toch echt geen Duits spreken weer een praatje maken. Terwijl wij onze dagelijkse dingen weer deden zoals wassen, afwassen, naar de wc gaan enz enz kwamen we ze steeds tegen. En ze houden van praten alleen deze taal kennen we niet. Af en toe pikken we wat losse flodders op en praten maar weer in het Duits terug. Wat schijnbaar ook geen Duits is want mevrouw vroeg ineens aan Maria of zij Frans praatte. Nou Maria is het zat de Italiaanse lessen worden geannuleerd want ze kan maar beter haar Frans gaan oppikken. Overal praten ze Frans tegen Maria en die harde Italiaanse klanken gaan haar niet goed af.

voor de foto's klik hier http://picasaweb.google.nl/doggmaster1980

dag 14 tot 18

2008-04-18T15:44:00.000+02:00

Dag 14, 13 april 2008
Verbrande knieën en Maria die onder de zonneallergie zit is het resultaat van deze dag. We wilde vandaag eigenlijk de Etna op maar aangezien er vanmorgen een dik pak wolken boven ons hing hadden we besloten om er dus maar een was en boekjes lezen dag van te maken. Nu zijn we goed op kracht gekomen om morgen de Etna te beklimmen.
Aangezien Opa campingbaas ons vertelde dat er geen wasmachines waren gingen we de was maar met de handjes doen. Nadat alles weer lekker fris rook kwamen we de jonge campingbaas tegen die ons vertelde dat hij wel 4 wasmachines had. Ach ja, het was al gedaan, maar even centrifugeren zou wel prettig zijn. 1 ½ uur later was de was niet alleen gecentrifugeerd maar ook nog een keer gewassen. We hebben dus nu dubbel schone kleren, heerlijk.
Tussen de middag toen Chris even bij de tent weg was, moest Maria het op een lopen zetten en de auto invluchten. Er vloog namelijk een hele grote zwerm bijen of wespen over, zeer angstaanjagende zwarte zwerm met veel gezoem. Toen Chris terugkwam was de zwerm weg en stapte Maria met knikkende knieën de auto uit, bah, bah was niet erg leuk.
Na de vele bladzijdes gelezen te hebben zijn we rondjes gaan rijden voor internet. Gelukkig vonden we dat al gauw en hebben we weer foto’s kunnen uploaden.
Heerlijk even een wandeling op het strand gemaakt en nu gaan we lekker eten, vissticks, gebakken aardappels en sla.

Dag 15, 14 april 2008
Daar zit je dan voor je tent in de zon met ongeloof terug te denken aan de afgelopen dag. We zijn vandaag op de Etna geweest. Vanmorgen toen we opstonden was er een dik wolkendek boven de Etna, maar na een telefoontje met het gidsenbureau kregen we te horen dat het all cleare was. Dus spullen gepakt en de auto ingeklommen. Bijna alle truien ingepakt en de bergschoenen aan, wij waren er helemaal klaar voor. Langzaam reden we steeds hoger de berg op door de wolken en uiteindelijk boven de wolken. Echt prachtige uitzichten en enorme donkere stenen vlaktes afwisselend met prachtige bomen en veel gras. Eenmaal de auto geparkeerd bij de kabelbaan stapte we de auto uit en haasten we ons om zo snel zo veel mogelijk kleren aan te trekken. Gelukkig had Maria haar handschoenen nog in de auto liggen dus die deden hier in Italië mooi ook hun dienst. In de hobbelende en wiebelende kabelbaan ging onze reis verder tot de volgende stop, waar we met gids en Jeep naar de laatste halte gingen. Vanaf daar moest er worden gelopen. We stapte uit en een nog ijzigere kou overviel ons. Toen wij van de camping vertrokken was het ongeveer 18 graden en nu stonden we in de sneeuw met een verschrikkelijk koude wind. Onze gids begeleide ons naar een gapend gat waar veel rook uitkwam, de geur had iets weg van een zwembad met veel gloor. Echt heel bijzonder om over de rand van een krater te lopen en dan te bedenken dat hij waarschijnlijk al veel schade aan de omliggende dorpen heeft veroorzaakt. Het landschap op de 3300 meter hoge vulkaan had veel weg van een maanlandschap zoals je dat wel eens op Discovery Channel ziet. De uitgedroogde lava had verschillende kleuren de ene steen is zwart de ander geel en weer een ander rood. Mooie kleuren in zo’n landschap. Na de wandeling zaten we weer klappertandend in de Jeep onze oren vast houdend nogmaals te staren naar het prachtige uitzicht. Eenmaal beneden weer aangekomen moesten we al onze truien maar gauw weer uitgooien. In eens sta je weer in 20 graden vol ongeloof te denken aan hoe koud we het daarboven hadden. Terug op de camping zaten we weer te kijken naar het dikke wolkendek rond de Etna, waar wij net nog boven zaten. Gekke boel en geloven doen we het nog steeds niet dat wij op de Etna zijn geweest echt supercool.
Onze Oostenrijkse chauffeur die vanmorgen met zijn gasten is vertrokken, had gisteravond een volle pan soep en Frankfruters over die wij vanmiddag heerlijk hebben opgegeten, goed krachtvoer voor na die ijzige kou.

Dag 16, 15 april 2008
Onze laatste dag op Sicilië, morgen gaat onze reis verder naar het vasteland op naar Pompei. Maar vandaag wilde we toch nog even naar Taormina voor John de Gier. In Taormina boven op de berg heeft Jim Kerr van Simple Minds zijn hotel “Villa Angela” en op verzoek van John moesten we een bezoekje wagen. Vele trappen hebben we gelopen om daar te komen John en dat allemaal voor Jim Kerr, waarvan wij tijdens onze tocht toch echt afvroegen “kennen wij liedjes van Siple Minds”. Ouwelullen muziek is bij ons met de paplepel ingegoten, maar deze band roept bij ons niet direct een liedje op. John misschien moet je ons maar eens wat laten horen, we zullen het vast dan wel herkennen. Aangekomen bij de receptie kregen we te horen dat Jim in België zit dus dichter bij John dan bij ons. Wel mochten we wat foto’s maken, even rondlopen en kregen we een brochure mee van het hotel. Prachtig hotel met alles erop en eraan, wat onze tent niet heeft. Toen we over het parkeerterrein liepen kwam er een Smart aanrijden met zeker geen Italiaanse man. En aangezien wij niet weten hoe Jim Kerr eruit ziet heeft Chris toch nog maar even gevraagd aan hem of hij Jim Kerr of één van de bandleden was. Maar helaas John, het was hem niet, ook hij zei dat Jim in het buitenland zat dus we konden onze pogingen staken. Wel uitzonderlijke vriendelijke mensen en als Jim er was geweest was het zeker gelukt een praatje met hem te maken.
Onze tocht naar beneden ging een stuk makkelijker en beneden aangekomen hebben we een drankje genomen als troostprijs. Door de winkelstraat lopend zagen we ineens de eerste speelgoedwinkel. Ja voor Chris erg belangrijk, want ja als je van huis weg bent vergeet je altijd wel iets belangrijks zoals een vlieger. Dus als een kind zo blij heeft Chris weer een vlieger. Snel maar terug naar de camping zodat hij op het strand lekker kan vliegeren. Zodadelijk gaan we weer naar ons internet straatje huisnummer 16 (heeft draadsoos internet) om alles op internet te zetten. En gaan we onze spullen klaar zetten voor ons vertrek van Sicilië morgen.

Dag 17, 16 april 2008
S’morgens rond 11 uur was alles gepakt en konden we vertrekken. In Messina moesten we 1 uur wachten op de veerboot die ons zou brengen naar het vasteland, Villa San Giovanni. Aangezien Pompei toch echt te ver was om in één keer door te rijden wilde we half verwegen een camping nemen. Maar helaas bijna alles is in Calabrië nog potdicht, want het is met nog maar 20 graden nog gewoon winter. Dus dan vandaag maar een kort ritje van 3 uur naar Briàtico, waar wel een camping open was, bleek na een telefoontje. In Briàtico aangekomen moesten we eerst flink zoeken eer dat we de camping vonden. En ja hij was open eerst maar even een rondje over de camping gelopen en toen zijn we de auto ingestapt om te kijken of er echt geen andere camping open was. Na een uurtje gereden te hebben bleek echt dat niets open was alles nog zwaar vervallen met dikke sloten om de hekken. Er zat niets anders op dan terug te gaan naar die ene camping die wel open was.
Op elke camping is wel iets aan te merken natuurlijk, soms heb je:
- Vieze wc’s
- Douches die niet werken
- Douches die koud zijn
- Veel zwerfhonden die blaffen
- Veel treinverkeer
- Te dichtbij een snel of hoofdweg
- Hanen die kraaien
- Kikkers die de hele nacht kwaken

Dit zijn voorbeelden die je wel eens kan treffen op een camping. Maar tot nog toe waren onze campings die we gehad hebben goed genoeg dat er maar 1 van bovenstaande mankementen aanwezig was.
De camping in Briàtico (L’Africano) had helaas alle mankementen en zelfs meer dan de voorbeelden hierboven. Vandaar dat we s’middags eerst nog naar andere open campings zijn wezen zoeken. Maar ja het was niet anders. Verder stond er niemand op de camping behalve veel leegstaande oude caravans. Toen onze noodtent stond kwam er tot onze opluchting een Engels gezin en even later twee oude mensjes uit Denemarken. Aangezien wij als eerste aanwezig waren hadden wij al de beste plek tegenover een gebouw waar de wc’s en douches zouden moeten zijn. Zo konden wij goed in de gaten houden of ook zij weer levend uit dat gebouw kwamen. Wij zullen nu een korte omschrijving geven over deze o zo geweldige camping L’africano.
- Het voormalig zwembad is nu omgetoverd tot kikkerpoel
- Op elke plek liggen rotte sinasappels
- De wc’s zijn zo vies dat een gehele renovatie niet overbodig is
- De wc’s zijn zeker al een paar maanden niet schoongemaakt
- De wc’s kan je niet doortrekken, iedere campinggast laat daar dus zijn aandenken in de wc achter
- Water uit de kraan is hetgeen wat door de wc zou moeten worden gespoeld maar dan gemalen
- Douches daar schrijven we maar even niet over, het was in ieder geval om te huilen (geen gebruik van gemaakt)

Onze gezellige buren de Engelsen waren ook in diepe shock dus dat hebben we maar bij hen in de caravan verwerkt. Het gezin bestond uit Oma (kapotte kieën), zoon (geen tanden) en kleinzoon (gehandicapt). Erg aardige mensen het waren net Onslo en Rose uit Schone Schijn (tv programma) alleen waren dit dus oma en zoon, Miss Boque ( hoe je het ook schrijft) laidy of the house speaking was er gelukkig niet bij.
Na een paar drankjes kwam Oma (Rose) met haar adres aanzetten en of we een keer op bezoek kwamen in Engeland. Het was dus duidelijk tijd om gauw te gaan slapen en weg te gaan van hen voordat ze ons telefoonnummer zou vragen. Maar helaas te laat, Chris krabbelde zijn nummer op een papiertje wat geen enkele persoon ooit zou kunnen omcijferen. En dat is maar goed ook want zij gingen ook naar Pompei en o wat zouden ze het leuk vinden om ons daar tegen te komen. Gelukkig is Chris zijn handschrift net hiërogliefen dus wij konden nu rustig gaan slapen dachten we. Helaas kwam er niet veel van slapen de kikkers deden hard hun best om de longen uit hun lijf te kwaken. De honden wisten ook van geen ophouden. De trein was ook erg aanwezig. Om 5 uur werd de haan wakker en kon de spits beginnen op de hoofdweg die langs de camping liep.

Dag 18, 17 april 2008
Om 7 uur zijn we behoorlijk gebroken van afgelopen nacht opgestaan. We hebben alles in de auto gegooid. En na ook wij een aandenken in de wc te hebben achtergelaten voor de volgende zeer ongelukkige campinggasten zijn we maar snel weg gereden, uiteraard zonder te zijn gedoucht.
Het landschap in Calabrië is werkelijk prachtig en als de camping niet zo slecht was hadden we zeker nog wel even gebleven. Misschien vragen jullie je af wat wij nou hebben betaald voor die camping, nou gelukkig maar 10 euro. Dus als je van plan bent om echt low budget te gaan is deze camping voor de portemonnee een aanrader. Rond 2 uur kwamen we aan in Vico Equense een dorp onder Pompei. Voor het eerst hebben we op deze camping heet water en we hebben ons eerst maar eens flink lang gewassen om alle sporen van L’Africano weg te wassen. En voor het eerst waren ook wij toe aan een mangiare dus na ons middag eten (pasta) zijn we de verloren slaap van afgelopen nacht gaan inhalen. Voor het eerst hebben we trouwens motregen, misschien een kleine troost voor jullie in het koude Nederland. S’avonds pizza gegeten en boekjes gelezen.

voor de foto's klik hier http://picasaweb.google.nl/doggmaster1980

het illegaal internetten gaat ons goed af!!!

2008-04-13T16:26:00.000+02:00

Dag 13, 12 april 2008
Vandaag een dagje Savoca een bergdorp 20 km boven Taormina. In dit dorp zijn een paar fragmenten uit de film The Godfather opgenomen zoals de trouwerij van Michael Corleone en een paar fragmenten in een bar. Voor Chris dus een must om de kerk en de bar te bezichtigen. En het was het waard, wat een geweldig dorp. Echt fantastisch uitzicht over bergen, het dal en we hebben de overkant (Calabrië) ook al gezien. Na een stevige wandeling door het dorp, berg op berg af zijn we wat wezen drinken op een terras met wederom geweldig uitzicht. We moesten namelijk wachten totdat de Catacombe dei Cappuchini weer open zou gaan. Volgens het plaatselijke VVV kantoor moest dat om 3 uur zijn. Maar om 3 uur was het nog potdicht, dus dan nog maar een uur staren naar de mooie bergen. Om 4 uur was de Catacombe open en mochten we na een vrijwillige bijdrage een kamer in waar de gemummificeerde lijken lagen. In de eerder bezochte Catacombe in Syracuse waren geen mummies te zien. In het lokaal waar we nu stonden was geen Catacombe maar alleen de lijken. Zeer boeiend om te zien, alleen na een paar lijken word je toch wel een beetje onpasselijk. Het bleef ook bij 1 lokaal meer was er niet, misschien ook maar goed ook.
Op de terugreis merkte we al dat het behoorlijk ging waaien en aangekomen op de camping had de zon plaatst gemaakt voor de wolken en storm. Maar nog steeds geen regen we kunnen het ons niet herinneren dat wij zo’n mazzel hebben met het weer als we op reis zijn. In de 13 dagen en 2244 km op de teller hebben we maar 15 minuten regen gehad. Onze arme Oostenrijkse chauffeur van Das Rollende Hotel was zijn bezoekers aan het halen, aan zijn rust zou dus snel een einde komen. Ook de luifel van zijn truck begaf het door de wind, dus samen met onze o zo sexy Duitse buurman (ongeveer 65 jaar en heeft 24 uur per dag zijn strakke zwembroek aan) de luifel afgebroken aangezien het halve hotel op instorten stond.
Bij terugkomst van de Oostenrijkse chauffeur zakte de moed in z’n schoenen 30 mensen stapte uit zijn bus en hij moest ook nog voor ze koken, maar hij was ons dankbaar. Deze 30 personen moeten allemaal van de faciliteiten van de camping gebruik maken. Wat inhoud 30 personen van het hotel + overige gasten van camping ook 30 moeten van 3 douches gebruik maken. En bij de vrouwen wc’s 2 en mannen 4 wc’s, dat zal dringen worden en soppen want de wc’s lopen steeds over. Ja, ja dat is camping life. Wij hebben gelukkig onze super grote tent. Want deze gasten moeten net als in een legbatterij in kleine hokjes waar je echt alleen in kan liggen. Gelukkig heeft elke cabine wel een klein raampje, kunnen ze lekken naar buiten kijken, echt geen gezicht.

mama: inderdaad de kaas van de melkboer is op maar wist je dat ze hier ook leerdammer hebben!!!!!!!!!!

http://picasaweb.google.nl/doggmaster1980

dag 12 en foto's

2008-04-11T20:24:00.000+02:00

Dag 12, 11 april 2008
Na ons ontbijt zijn we de auto ingestapt om Taormina te gaan verkennen. Erg leuk dorp om doorheen te lopen, veel winkels en heel veel toerisme. Maar dat is ook wel eens fijn, word je tenminste niet zo raar aangekeken door de Italianen.
Ook Taormina heeft een Grieks theater dat in de 2de eeuw door de Romeinen bijna geheel is herbouwd. Deze vonden we eigenlijk nog mooier dan het theater in Syracuse vooral door
dat dit theater echt een super uitzicht heeft over het dorp en de Etna. De Etna was vandaag alleen niet echt zichtbaar omdat het erg bewolkt was. Na een bezoek aan het theater zijn we de smalle straatjes van Taormina weer ingegaan. Prachtige kleine trappetjes met allemaal balkonnetjes vol bloemen ook de pleinen in Taormina zijn lekker levendig. Het park heeft erg mooi uitzicht over de dorpen in de omgeving. Bij een internetcafé weer een poging gedaan om de foto’s op internet te krijgen, maar helaas weer niet gelukt. Tijdens onze terugreis naar de camping zat Chris dus met de laptop opschoot naar draadloze netwerken te zoeken. En ja hoor voor een elektra winkel vonden we een internetlijn waar we op konden. We waren bijna klaar en ja hoor we werden ontdekt en ineens was de lijn beveiligd, helaas.
Na het eten gaan we het hier in het dorp nog maar eens proberen. Jullie zullen wel zien als het ons eindelijk is gelukt onze foto’s te publiceren.

voor de foto's klik hier http://picasaweb.google.nl/doggmaster1980

dag 10 en 11

2008-04-10T20:51:00.000+02:00

Dag 10, 9 april 2008
Gillend hier weg dachten we vanmorgen toen we ons wilden douchen in Avola op de camping. Gisteren hadden we al een dag overgeslagen met douchen. Zie onze omschrijving van dag 8 over de wc’s nou de douche is exact het zelfde alleen komt daar in tegenstelling tot de wc’s maar 30 seconde water uit. Dus alleen de grote teen is dan schoon. Dus gisteren dachten we dan maar even een keer niet wassen, want dan weet je tenminste welke bacteriën je mee draagt. Vanmorgen wilde we toch echt douchen dus Chris ging het maar eens proberen. Na 1 minuut kwam hij weer bij de tent helemaal onder de zeep even nog een muntje halen om af te spoelen. Helaas kwam hij weer na 1 minuut terug nog steeds onder de zeep. Dat was voor ons de aanleiding om de knoop door te hakken. We zijn toch niet gek 34 euro per nacht betalen voor goed uitzicht zonder fatsoenlijk sanitair. Nee, dat is dus even niet de bedoeling. Dus betalen en inpakken. Onze campingknul zei tegen Chris “één nacht toch” en Chris uiteraard ja knikken, dit terwijl we er twee nachten hadden gestaan. Dus uiteindelijk was het geen 34 euro per nacht maar 15 euro, want we kregen ook nog een beetje korting. In een recordtijd hebben we onze spullen in de auto gegooid en zijn we met gierende banden weg gereden, bang dat deze knul tot de ontdekking zou komen dat we eigenlijk het dubbele hadden moeten betalen.
Op naar de volgende bestemming Calatabiano net onder Taormina. Langzaam kwam de Etna dichterbij en nu staan we op een open veld met panorama uitzicht op de Etna. Echt adembenemend dat je hier met je tent een boekje zit te lezen onder de sinasappel en citroenbomen en als je dan even opkijkt uit je boek zie je die enorme vulkaan. Deze gaan we zeker van nog dichterbij bekijken.
De behoefte aan schoon sanitair is op deze camping tevens ook opgelost deze zijn net nieuw en brandschoon. Nadat we onze tent hadden opgezet moest er dus eerst even achter de oren worden gewassen en dat was weer erg prettig.
Deze camping is echt perfect, jammer alleen dat internet het niet doet, dus nog steeds geen foto’s voor jullie.

Dag 11, 10 april 2008
Heerlijk een dagje siesta even lekker hangen en boodschappen doen. Eens kijken of we vandaag wel kunnen slagen voor een lamp. Eindelijk hebben we een grote supermarkt gevonden. Niet zo groot als in Frankrijk maar toch een supermarkt met alles en voor ons heel belangrijk vlees. Al die kleine winkels die we tot nu toe hebben gezien hebben geen vlees of vlees waar je je niet aan wilt wagen. Gezien de houdbaarheids datum hier niet zo belangrijk is. We hebben sinds ons vertrek uit Nederland nog geen vlees gezien uitgezonderd de hamburger van de McDonalds dan. Dus heerlijk gehakt gekocht om vanavond lekker hamburgers te gaan eten.
Ook hebben we eindelijk een lamp gevonden. Niet zo’n gezellig tafellampje zoals we hoopte maar een bouwlamp. Ach ja we hebben een lamp en dat is het belangrijkste. Nu regeert onze zaklamp tenminste niet meer wanneer we gaan slapen. De zon is hier namelijk om 8 uur echt al weg en dan moet de zaklamp aan die ongeveer maar 2 uur brand. Om 10 uur is er dus geen licht meer en gaan we maar slapen. Wat een vrijheid zo’n bouwlamp.
We hebben inmiddels een grote vrachtwagen “Das rollende hotel”op ons veld staan waar zaterdag 30 man in moet gaan slapen. Chris heeft de arme chauffeur maar een biertje gegeven om de moet in te drinken. Ook hebben we bezoek gehad van een enorme Nederlandse sukkel. Chris bood ook hem een biertje aan waardoor hij nog langer bleef plakken. Wat een gozer!!!! Blij dat hij na het biertje zich weer moest verantwoorden bij zijn vriendin en ouders.
Morgen maar weer eens een dagje weg van de camping zodat dit soort sukkels geen kans krijgen ons bier op te drinken. Chris heeft het wel voor elkaar gekregen een BBQ los te peuteren, anders moest die ook weer het vliegtuig mee terug met die sukkel. Dus dat is mooi want ook die konden we niet vinden in de winkels hier. En wij willen BBQen wij willen namelijk veel vlees.

dag 8 en 9

2008-04-09T20:46:00.000+02:00

Dag 8, 7 april 2008
Vanmorgen rond 12 uur vertrokken uit Agrigento. In de auto zagen we langzaam het landschap varandere van bergen naar heuvels vol bomen en bloemen. Bijna alles is hier nu in bloei, van de zomer alles dor en droog. We reden door kleine en grote dorpen en merkten dat Agrigento mooi was maar dit alles nog veel mooier. Tijdens onze rit hebben we ook 1 blik mogen werpen op de Etna, als dit hem tenminste was, maar we denken van wel. In Avola hebben we nu onze tent opgezet op een echt super dure camping. We hopen dat ook hier misschien nog laag seizoen prijzen gelden. Aan deze kant van Sicilië zijn ook veel meer toeristen dus we zullen vast de volle mik moeten neerleggen. 34 euro per nacht terwijl we eigenlijk maximaal 30 willen betalen, ach ja we hebben al een week gekampeerd voor 15 en 20 euro dus vooruit een paar nachtjes. De camping is werkelijk super mooi en zitten voor de tent te kijken naar de prachtige blauwe zee. Jammer alleen dat je soms naar de WC moet want die zijn heel erg lelijk en het stinkt er. De tegels aan de muur en op de grond zijn bruin en af en toe een tegel met een stel rietstengels, kippenvel krijg je ervan.
Het is vanavond de eerste avond dat we niet tussen de wollen dekens in de tent zitten te verkleumen. Die 250 kilometer die we vandaag gereden hebben scheelt ook behoorlijk in de temperatuur. Overdag hebben we alleen maar zon met af en toe een klein wolkje. Gelukkig stijgen de temperaturen overdag ook zodat Chris zonder verkleumde benen toch zijn korte broek aan kan doen. Wel is het heel erg gek dat ook aan deze kant van het eiland de mensen nog met dikke jassen aanlopen terwijl het toch echt tussen de 20 a 25 graden is. Rare jongens die Romeinen zullen we maar zeggen.

Dag 9, 8 april 2008
Voor het eerst dikke bewolking, maar nog steeds geen regel (zijn jullie al jaloers). Vandaag hebben we de ronde van Syracuse gelopen en o, o, o wat doen de voetjes pijn. Maar het was de moeite waard. We zijn naar het Griekse theater gegaan die ze momenteel klaar maken voor de jaarlijkse voorstelling in juni. Het theater is in een nog zeer goede staat en is één van de belangrijkste uit de Oudheid ter wereld. Bij dit theater was ook het altaar van Hiëro II waar minstens 400 stieren tegelijk werden geslacht als offer. Hiëro II heerste over Sicilië van 265-215 v.C.. De stenen die voor de bouw van hun tempels en andere bouwwerken werden uit de naast gelegen grotten gehaald. De grotten deden ook eeuwenlang dienst als gevangenis. Doordat de grotten een goede akoestiek hebben konden de gevangenen worden afgeluisterd. Daarom heten de grotten het oor van Dionsysius wie of wat Dionsysius is weten we niet. We wilde ook graag naar de Catacombe van San Giovanni Evangelista, dit was echt heel bizar. Het ondergrondse complex dateert van 360-315 v.C.. Er waren honderden kamers waar de volgelingen van het Christelijke geloof werden begraven. En de gangenstelsels zijn bij elkaar 10.000 M².
Als je naar Syracuse gaat moet je natuurlijk ook een bezoekje brengen aan Ortigia, het eiland van Syracuse dat met een brug met het vasteland is verbonden. Eigenlijk was dit niet heel bijzonder maar wel leuke kleine straatjes met veel verkeer. We hebben onszelf daar getrakteerd op een ijsje waar Italië zo bekend om is deze was alleen net zoals bij Venetië in Zeist.
Terug op de camping maar eens even Wifi internet geregeld. Helaas geen bereik vanuit de tent maar alleen naast de receptie dus we gaan zo maar eens bij onze receptie jongen zitten. En dan heerlijke gebakken garnaaltjes met knoflook (gezellig voor s’nachts in de tent) en mozzarella met tomaatjes, heerlijk.

Lang leve de Blokker, Action en Xenos
Wij zijn opzoek naar een lamp, nou ja dan koop je dat toch gewoon zou je denken, mooi niet dus. Ten eerste willen wij een lamp omdat één van de drie zaklampen al kapot is en de tweede die doet het maar ongeveer 2 uur en is dan alweer leeg. De derde dat is een Maclite niet kapot te krijgen maar toch wel erg fel als je alleen maar een boekje wilt lezen. Dus dan maar gewoon een goedkoop lampje kopen op elektriciteit. Hier op Sicilië heb je geen Blokker of dat soort winkels. Je kan hier op Sicilië alleen veel benzine tanken en groente kopen. Zelfs in een grote stad als Syracuse is geen normale winkel te vinden waar ze eventueel een lamp zouden kunnen verkopen. Helaas na 4 dagen nog niets gevonden. We zoeken geduldig verder.

Dag 7, 6 april 2008

2008-04-08T18:28:00.000+02:00

Vanmorgen zijn we de auto ingestapt om 2 dorpen te bezoeken namelijk Naro en Palma Di Montechiaro. In Naro zijn we flink uitgelachen omdat Chris weer eens zijn korte broek aan moest trekken, terwijl in de bergdorpen iedereen nog in de winterjassen loopt. Op het dorpsplein was een hele hapening met een podia waar twee Italiaanse jongens een voorstelling deden met veel geschreeuw. Niet echt iets om voor te blijven staan, vooral niet als niemand naar het podium kijkt maar naar Chris. Boven op de berg was een kasteel te bezoeken waar kleding uit 1900 werd tentoongesteld. Kleurrijke kleding met veel franjes en zeer smalle tailles met grote konten.
Onze reis ging verder naar Palma di Montechiaro waar we niet verder dan de vieze stadsrand kwamen aangezien ook hier het gehele centrum vol met schreeuwende jongelui stond. Aangezien we de viezigheid op straat en al de flatgebouwen even niet wilde zien zijn we maar weer richting camping gereden om de was maar eens even te doen en boekjes te lezen.
De deuren van de supermarkt waren ineens dicht (openingstijden ons onbekend) dus dan maar spagetti eten dat we nog in onze kist hadden zitten. S'avonds nog geen winkel open dus op naar de McDonalds. De winkels waren dus in tegenstelling van wat de campingdames zeiden niet de gehele dag open. Ach ja een keer Mc-en is ook helemaal geen straf. Verder maar eens uitgezocht waar we nu maar weer eens gaan verkassen. Ook deze provincie van Sicilië is voor ons nog geen Italië het heeft meer weg van Griekenland. Veel flatgebouwen, rondzwervend vuil, leegstaande vervallen huizen en veel nieuwbouw.
Dus morgen inpakken en weg wezen op naar Avola(tussen Nato en Syracuse).

Taalbariëre

2008-04-08T18:25:00.000+02:00

Lastig als een taal je niet eigen is en je alleen de standaard zinnen weet. Vooral voor Maria zei vraagt iets in het Italiaans en dan krijgt ze een wedervraag in het Italiaans, helaas is haar antwoord dan in het Frans. Dit heeft Maria niet eens in de gaten. En zei maar piekeren waarom veel Italianen nou in het Frans tegen haar praten.
Bij Chris gaat het weer anders hij doet alles met een mengelmoes van Italiaans, Nederlands, Engels en een paar handen en voeten.
Toch gaat het communiceren goed tot nu toe komen we overal uit en krijgen we wat we wilde.

Dag 6, zaterdag 5 april 2008

2008-04-08T18:13:00.000+02:00

Vanmorgen werken we wakker in onze grote tent, wat een verademing als je s'morgens merkt dat je je gewoon kan uitrekken. En vooral dat je gewoon kan opstaan i.p.v. kruipend zoals uit onze noodtent. Heerlijk gebakken eieren gegeten in de ochtendzon. Na het douchen zijn we naar Valle dei Templi geweest hier in Agrigento. Hier waren de tempel van Zeus, tempel van Heracles, tempel van Castor en Pollux en tempel van Concordia te zien. Dit alles in zeer goede staat, maar goed dat we van een flink ontbijt hadden genoten want het was een flinke wandeling. Er was ook een museim en ach ja als echte toeristen moet je dat dan ook maar gelijk zien. Dat was 800 meter verderop lieten wij ons vertellen door een Italiaanse dame. Nou m'n reet dus 800 meter omhoog dus weer. Wat een elende al die bergen die je hier moet belopen. En dan denk je ach na deze bocht zullen we er wel zijn, nou vergeet het maar na nog wat bochten en hijgend kom je dan gelukkig toch aan. In een recoordtijd zijn we door het museum geraced, er waren namelijk alleen maar potjes en pannetjes te zien die hier opgegraven zijn. Opzich erg mooie beschilderingen en goed bewaard gebleven alleen hebben wij geen oog voor potten en pannen. Vooral niet als je ziet hoeveel er in dit museum stonden en je je dus bedenkt dat het geen kostbaar goed betreft. Gelukkig kost zo'n museum dan ook niets dus dat is dan weer een verademing. Terug op de camping hebben we weer lekker gegeten, Maria boekjes gelezen en Chris moest zijn nodige pixels van zijn laptopscherm op zijn netvlies weer hebben. Ook vind Chris het leuk om hier boodschappen te doen. Zo leuk zelfs dat hij steeds dingen vergeet en weer terug moet, er zullen vast leuke dames achter de kassa staan. Misschien vinden ze hem ook leuk want de portomonee raakt niet leeg aan eten zoals in Nederland, ze zullen hem vast korting geven.

De heenreis

2008-04-04T20:09:00.002+02:00

Dag 1, maandag 31 maart 2008
Floor en Fien komen ons uitzwaaien voor onze reis. Dit zal een lange auto dag zijn met 769 aan het eind van de dag op de teller. Aangekomen in Chalon - Sur- Saone/ Saint Marcel zetten we ons tentje op voor de eerste overnachting. Prima camping maar een zeer slechte nacht. Heel veel verkeer op de snelweg die langs de camping loopt. Om 4 uur s'nachts begon het verschikkelijk druk te worden en koud heel erg koud. Guus jou dekens zijn echt super, echt we zijn je dankbaar.

Dag 2, dinsdag 1 april 2008 (en dit is geen geintje)
Weer een auto dag met aan het eind van de dag 1390 op de teller. We zijn door de Franse alpen gereden wat zeer mooi is. Wel veel tunnels maar geen angsten. Zoekend naar de Mont Blanche berg hebben we prachtige bergen gezien niet wetend welke nou de Mont Blanche was. Richting Genua werd ons duidelijk dat het verkeer zeer ontstuimig is rond grote steden. Lekker achter een vrachtwagen plakken is dan ook maar het beste.Helaas was de TomTom niet geheel juist ingevoerd waardoor we klem kwamen te zitten in een zeer nauw straatje. Omdraaien dan maar wat niet makkelijk was en de TomTom maar eerst eens even goed instellen. Zeer veel bochten, smalle wegen en berg opwaards. Ja onze rijkunsten worden hier wel op de proefgesteld. We zijn erg blij met onze vriend de TomTom, wel even het juiste adres invoeren natuurlijk. De camping is super mooi, uitzicht over zee en bergen. S'avonds nog even naar de zee gelopen volgens de borden 500 meter. Nou mooi niet dus, veel trappen die je ook weer omhoog moet lopen. Wel heerlijk in onze veel te kleine tent geslapen.

Dag 3, woensdag 2 april 2008
Het was weer eens tijd om de vitamines aan te vullen, dus op naar een supermarkt. Aangezien we s'avonds naar de boot moesten hebben we s'middags heerlijk uitgebreidt gegeten. Pasta met veel groentes.
S'avonds lang gewacht op de boot en toen we er eindelijk op konden zijn we gelijk maar eens even onze hut gaan opzoeken. Deze lag dichtbij de machinekamer dus dat zou nog eens een zware nacht kunnen worden. Op zoek naar vermaak dan maar even de boot inspecteren waar helaas ook geen directe entertainent te belaven was. Dan maar het dek op en kijken naar Genua, wat een lelijke stad veel flatgebouwen en veel verkeersdrukte.
Na ons vertrek uit de haven zijn we maar gaan slapen. Schommelend op de zee met veel motoren geluid hebben we de nacht doorgebracht.

Dag 4, donderdag 3 april
De hele dag hebben we buiten op het dek doorgebracht met een boekje. 20 uur op een boot kan zeer lang aanvoelen. Aan het eind van de dag kwamen we de haven van Sicilie, Palermo binnen.
Nadat we met de auto van de boot kwamen moesten we onze weg volgen door de zeer chaotische avondspits van Palermo.
Dit is niet de leukste stad om te berijden kwamen we al gauw achter. Onze auto is zonder krasje de stad uitgereden waar we in Isola delle Ferminne onze kleine tent weer opzette. Na een telefoontje naar huis zat Maria er even doorheen. Na 4 dagen reizen nog geen enkel leuk plekje gezien of ook maar iets leuks gedaan te hebben. Daarom hebben we besloten morgen naar Corleone te gaan en dan door te rijden naar Ribera ten zuiden van Sicilie om daar de kleine dorpjes te gaan bezoeken en onze grote tent eens op te zetten en eens te genieten van de luxe.

Dag 5, vrijdag 4 april 2008
Vanmorgen rond 11 uur vertrokken richting Corleone. Iedereen die wij spraken zei dat het een klein dorpje was met 1 straat en 1 plein, dat was dan ook onze verwachting. Aangekomen in Corleone was het een drukte van jewelse en best wel een groot dorp. We zijn opzoek gegaan naar de kerk met het pleintje en het maffia museum, maar helaas niet gevonden. Verder zoeken was even geen optie omdat we ook vandaag naar zuid Sicilie wilde rijden om daar een camping te vinden waas we onze grote tent eens konden opzetten. Dus we gaan nog een keer terug naar Corleone. We wilde graag naar Ribera dus we zijn maar weer gaan rijden. Daar aangekomen op de camping was het helemaal niets dus op naar de volgende camping, dat was ook een behoorlijke treurige bedoeling. Geen kip te bekennen dus toch maar naar Agrigento. Nog 30 minuten naar het oosten en daar kwamen we dan met 1606 kilometer op de teller op een goede camping aan. Eindelijk met bezoekers en de eerste Nederlanders hebben we al gespot. Snel onze grote tent opgezet en lekker een prakkie koken. Aardappels met courget, tomaatjes, paprika en pancetta en dat voor 4 euro. Voor dat geld smaakt het ineens echt super. En vooral nadat we al 2 keer ons noodransoen nasi uit blik hebben moeten eten is groente toch echt hemels. Jammer dat nu wel de nasi uit blik op is waar Maria zo dol op is. Gelukkig hebben we nog wel bami uit een zakje,mmmmmmmmm.
Nu gaan we snel naar onze camping baas om dit alles op internet te plaatsen. De foto's zullen nog volgen, aangezien deze meneer een zeer oude pc heeft zal dat dus even nog niet gaan. En uiteraard wachten we ook even tot er wat kleur op onze bekkie's zit.

Bijna.......

2008-02-27T20:12:00.000+01:00

Gegroet iedereen en leuk dat jullie kijken op onze site il Giro d'Italia

Nog 33 dagen en dan vertrekken we en nog 20 dagen werken, ja klinkt als aftellen. En dat doen we ook. De zin om te vertrekken is er behoorlijk. Twee maanden vrij zijn en de ruimte om te doen waar we zin in hebben. Onze bestemming is zoals iedereen weet Italië. Op het moment dat wij op de bank besloten om voor twee maanden te stoppen met werken besloten we tevens ook om deze tijd door te gaan brengen in Italië. Waarom Italië, goede vraag we zijn er beide nog nooit geweest. Maar de nieuwsgierigheid naar dit land is bij ons zo groot. Misschien kunnen we de vraag "waarom Italië"beter over 3 maanden beantwoorden als we weer terug zijn.
Maar eerst moeten we nog vertrekken. Onze bagage is al zo goed als geheel gekeurd en uitgezocht.
Op maandag 31 maart zullen wij met onze familie auto richting Genua (Noord Italië) rijden, waar we dan 2 april de boot nemen richting Palermo (Sicilië). Op Sicilië zal onze reis pas echt starten.

Wij hebben er echt super veel zin in en wij hopen dat wij via deze site onze geliefde thuisblijvers toch een beetje mee kunnen laten genieten met wat wij allemaal hopen te beleven.

Liefs Chris & Maria

2008-02-27T19:47:00.000+01:00